Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης, ηγούμενος Μονής Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (+2019) – 9 Μαΐου

http://orthodoxweb.blogspot.com

ORTHODOX WEB

Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης,

ηγούμενος Μονής Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (+2019)

9 Μαΐου

Πηγή:

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/05/9.html

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

«Εγνώρισάς μοι οδούς ζωής· πληρώσεις με ευφροσύνης μετά του προσώπου σου…» (Ψαλμ. 15,11)

Ο Γέροντας αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός, κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης, υπήρξε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας από το 1973 έως το 2000, γεννήθηκε στην Νίκαια Πειραιώς το 1934 από ευσεβείς γονείς, η καταγωγή του όμως είχε μικρασιατικές ρίζες. Η εκ πατρός γιαγιά του Ευδοξία ήταν Κωνσταντινουπολίτισσα, ο δε παππούς του Αλέξανδρος κατήγετο από την Σηλυβρία της Θράκης και εφοίτησε στην περιώνυμη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το έτος 1906 μετοίκησαν στα Σήμαντρα της ευλογημένης γης της Καππαδοκίας, όπου εχρημάτισαν δημοδιδάσκαλοι για τις ανάγκες του ελληνισμού, και στην Ελλάδα ήλθαν μετά την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών. Έγγαμοι όντες, επολιτεύοντο ως μοναχοί, αγρυπνούντες και προσευχόμενοι. Χαρακτηριστικό είναι ότι η γιαγιά εκοιμήθη ως μοναχή με το όνομα Ευταξία, η δε μητέρα του ως μοναχή Αιμιλιανή.

Ο Γέροντας εκληρονόμησε από τον παππού τα πνευματικά και σωματικά χαρίσματά του και από την γιαγιά του ανεξάλειπτα πνευματικά βιώματα. Παιδιόθεν έφερε εντός του τον πόθο της αφιερώσεως και επιδιδόταν στην μελέτη του Ευαγγελίου και πολλών πατερικών βιβλίων, καθώς και στην αδιάλειπτη ευχή του Ιησού, απ΄ όπου αρυόταν αυθεντικές απαντήσεις και θείες εμπνεύσεις για την πορεία της ζωής του.

Έλαβε την πρωτοβάθμιον εγκύκλιο παιδεία στα Σήμαντρα Χαλκιδικής, όπου είχε εγκατασταθή η γιαγιά του, ενώ την δευτεροβάθμιον στην Νίκαια Πειραιώς, όπου διέμεναν οι γονείς του, με άριστη πάντοτε επίδοση. Τις σπουδές του συνέχισε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αρχικώς στην Νομική Σχολή επί δύο έτη, εν συνεχεία δε στην Θεολογική, για να λάβη ανάλογη με τις εφέσεις της ψυχής του μόρφωση.

Κατά την διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών, με ομάδα ομογνωμόνων και ομοφρονούντων φίλων του από τα γυμνασιακά χρόνια ανέπτυξε σπουδαία δράση, οργανώνοντας κατηχητικά, ομιλίες και άλλες εκδηλώσεις, όπου ανεδείχθησαν τα ψυχικά, πνευματικά, ηγετικά και οργανωτικά χαρίσματά του. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές, λόγω της παρεχομένης εκείνη την εποχή αγωγής και κατευθύνσεως, εσκέπτετο την ιερωσύνη, με απώτερον σκοπό την εξωτερική ιεραποστολή· έκρινε όμως ότι θα ήταν καλύτερο να αρχίση την προετοιμασία για τον σκοπό αυτό σε ένα μοναστήρι. Απευθύνεται τότε προς τον μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο, που μόλις είχε αναλάβει τα ποιμαντικά του καθήκοντα και είχε φήμη φιλομονάχου επισκόπου.

Η κουρά του Γέροντα Αιμιλιανού ως μοναχού

Ήλθε στα Τρίκαλα το 1960 και ανέθεσε τα καθ΄ εαυτόν στον ποιμενάρχη, ο οποίος την 9η Δεκεμβρίου 1960 τον έκειρε μοναχό με το όνομα Αιμιλιανός. Ως μοναχός ενεγράφη στο Μοναχολόγιο της Ιεράς Μονής Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου. Την 11η του ιδίου μηνός ο σεβασμιώτατος τον χειροτονεί διάκονο στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Τρικάλων και εν συνεχεία τον αποστέλλει σε διάφορες μονές των Μετεώρων, οι οποίες διήρχοντο τότε περίοδο λειψανδρίας, έως ότου τον εχειροτόνησε ιερέα στην Ιερά Μονή Βυτουμά, κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το έτος 1961.

Μετά την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του εγκατεβίωσε στην Ιερά Μονή Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου, όπου και παρέμεινε επί ένα τετράμηνο, έως τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους. Στον έρημο και απομονωμένο εκείνον τόπο έζησε σε πλήρη μόνωση και ησυχία, εκζητώντας εμπόνως και εκτενώς τον Θεόν, «τον λυτρούμενον από καταιγίδος και ολιγοψυχίας». Ο Κύριος, εν τη προνοία του, έγινε ευήκοος εις τας μυστικός κραυγάς του, επεφάνη εις τον δούλον του και μεταμορφώνοντας την ύπαρξή του εν τω φωτί, του απεκάλυψε «οδούς ζωής».

Εστράφη πλέον με όλον του τον πόθο και τις δυνάμεις στην μοναχική ζωή και μέσα από τα εναπομείναντα λείψανά της οραματίζεται με ανυπέρβλητο θάρρος και Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης, ηγούμενος Μονής Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (+2019) – 9 Μαΐου»

Advertisements

Αγία Θάνεϋ (St Thaney / Teneu) της Σκωτίας και Ουαλίας (+6ος αιώνας) – Προστάτιδα όσων έχουν πέσει θύματα βιασμού – 18 Ιουλίου

 http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

Αγία Θάνεϋ (St Thaney / Teneu) της Σκωτίας και Ουαλίας (+6ος αιώνας) – Προστάτιδα όσων έχουν πέσει θύματα βιασμού – 18 Ιουλίου

Η Αγία Θάνεϋ (St Thaney / Teneu) της Σκωτίας και Ουαλίας, έμεινε έγκυος αφού βιάστηκε όταν ήταν ακόμη παιδί. Ήταν τόσο αθώα στη νεανική της ηλικία ώστε ο βιαστής της, την έπεισε πως ήταν στην πραγματικότητα μία γυναίκα και πως η βίαιη πράξη του ήταν μία φυσιολογική συμπεριφορά ανάμεσα στις γυναίκες. Όταν η εγκυμοσύνη έγινε αντιληπτή, η οικογένεια της απέρριψε την νεαρή μητέρα και την πέταξε από έναν γκρεμό για να πεθάνει. Με την χάρη του Θεού, η Thaney επέζησε από την πτώση και έπλευσε μέσα σε μία βάρκα μέσα στο φιόρδ του Forth στην κοινότητα του Αγίου Serf στο Culross όπου γέννησε ένα μικρό αγόρι, τον μελλοντικό Άγιο Kentigern.

Πηγή:

http://othodoxy-rainbow.blogspot.com

http://othodoxy-rainbow.blogspot.com/2019/04/thaney.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ORTHODOXY – RAINBOW

Άγιος Θεόδωρος Νεομάρτυς στην Αλικαρνασσό Μ. Ασίας (+1800) – 4 Σεπτεμβρίου

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Άγιος Θεόδωρος Νεομάρτυς στην Αλικαρνασσό Μ. Ασίας (+1800)

4 Σεπτεμβρίου

Ο Άγιος Θεόδωρος μαρτύρησε για το Χριστό στην Αλικαρνασσό, το «Πετρούμι» της Μικράς Ασίας γύρω στα 1800 μ.Χ. και σε ηλικία 30 ετών περίπου.

Ο Άγιος συνελήφθη από ασεβείς Οθωμανούς και φυλακίστηκε στο «Μπουντρούμι» της Αλικαρνασσού. Κατά το διάστημα αυτό της παραμονής του στη φυλακή τον ενίσχυε ο Ιεροδιάκονος Ιωακείμ Ασκάνδαλος (+1839) αδελφός της Ιεράς Σταυροπηγιακής Μονής Αγίου Ιωάννου Θεολόγου της Πάτμου, άνδρας ευλαβής και λόγιος.

Μαρτύρησε με φρικτό τρόπο όπως φαίνεται και από τα κτυπήματα στην Τιμία Κάρα και τα υπόλοιπα Ιερά Λείψανά του.

Τα Ιερά Λείψανα του Νεομάρτυρος της Πίστης μας μετέφερε στην Ιερά Μονή της Πάτμου μετά την ανακομιδή τους ο Πάτμιος πλοίαρχος Νικόλαος Πασβάντης. Ο πλοίαρχος αυτός περνούσε συχνά με το πλοίο του κοντά από τις ακτές της Αλικαρνασσού και έβλεπε σε ένα συγκεκριμένο σημείο έντονο φως, ήταν το σημείο που είχε ταφεί ο Άγιος Θεόδωρος. Με τη βοήθεια του Πάτμιου Μητροπολίτου Λαοδικείας Γρηγορίου Ξένου (+1812), όπως αναφέρει ο ιστορικός Γεράσιμος Σμυρνάκης σε ανέκδοτο έργο του, ο Νικόλαος Πασβάντης μετέφερε τα Ιερά Λείψανα στην Ιερά Βασιλική Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου και Ευαγγελιστού της Πάτμου όπου φυλάσσονται μέχρι σήμερα.

Μετά από δύο αιώνες η χάρις του Κυρίου επέτρεψε να γίνει γνωστός ο Νεομάρτυρας στην Ενορία μας και την Πόλη της Νέας Αλικαρνασσού, καθώς και το γεγονός ότι φυλάσσονται τα Ιερά Λείψανά του στην προαναφερόμενη ιστορική Ιερά Μονή.

Με τις ευχές του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ.κ. Ειρηναίου και μετά από προσπάθειες των Εφημέριων και του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου μας, μεταφέρθηκε τον Ιούλιου του έτους 2008 από τον τότε Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Κνωσσού και νυν Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ.κ. Ευγένιο και τον προϊστάμενο της Ενορίας μας Αιδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο Κωνσταντίνο Πετρόγιαννη, ως ευλογία, ικανό απότμημα εκ των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Νεομάρτυρος Θεοδώρου του Αλικαρνασσέως, επισήμως από την Πάτμο, παραχωρηθέν από τον τότε Καθηγούμενο Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη κ. Αντίπα και την Αδελφότητα της Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου για να παραμένουν, να παρέχουν τον αγιασμό στους πιστούς και να αφυπνίζουν την πλούσια ορθόδοξη παράδοση της Αλικαρνασσού και ολόκληρης της Κρήτης μας.

Ευχαριστούμε την αδελφότητα της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Πάτμου για την ανταπόκριση και την προσφορά τους στον τόπο μας.

Προ της μεταφοράς του Ιερού Λειψάνου στη Νέα Αλικαρνασσό, είχε ήδη συνταχθεί, μετά από αίτημα της Ενορίας μας, η ασματική Ακολουθία προς τιμήν του Αγίου Θεοδώρου, αγαθή φιλοτιμία του τότε Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης και νυν Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ρόδου κ.κ. Κυρίλλου, η οποία εξεδόθη αργότερα στο «Πατμιακόν Λειμωνάριον» το έτος 2007.

Κατά το ίδιο διάστημα ολοκληρώθηκε το δεξιό κλίτος του παρεκκλησίου της Ενορίας μας στον Άγιο Ελευθέριο, προς τιμήν του Αγίου Μάρτυρα Θεοδώρου, όπου καθιερώθηκε από την Ενορία μας ο εορτασμός και η βραδυνή Πανηγυρική Θεία Λειτουργία την παραμονή 3ης προς 4ης μηνός Σεπτεμβρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου.

Το απόγευμα της 3ης Σεπτεμβρίου, τελείται στον Ιερό Ενοριακό Ναό του Αγίου Νικολάου, η Ακολουθία της Εννάτης Ώρας και στη συνέχεια λιτανεύεται το Ιερό Λείψανο και η Εικόνα του Αγίου μέχρι το παρεκκλήσιο Του, όπου τελείται ο πανηγυρικός Εσπερινός, ο Όρθρος και η βραδυνή Θεία Λειτουργία, μετά το πέρας της οποίας διανέμεται κατά την Μικρασιατική παράδοση, φαγητό στους πιστούς, το λεγόμενο «Κουρμπάνι» (κρέας με σιτάρι), προς τιμή και μνήμη του Αγίου. Η διανομή του κρέατος μαζί με άρτο, προσδίδει στο Κουρμπάνι χαρακτήρα θρησκευτικού γεύματος αναλόγου με τις «αγάπες» των πρώτων χριστιανικών χρόνων.

Με τη συμπλήρωση 10 ετών μνήμης και εορτής του τοπικού μας Νεομάρτυρα Αγίου στη Νέα Αλικαρνασσό, η Ενορία μας σε συνεργασία με ομάδα ευλαβών Χριστιανών Αλικαρνασσέων, αλλά κυρίως με τη θέληση και τη συμμετοχή του Λαού μας, καθιέρωσε πλέον παράλληλα με τον εοετασμό του Αγίου, την Ετήσια Σύναξη των Ιερών Εικόνων – Οικογενειακών Κειμηλίων των απανταχού Αλικαρνασσέων, με σκοπό τη διάπλαση κοινής συνειδήσης όλων μας και τη θέσπιση της εορτής αυτής, ως ημέρα μνήμης, πνευματικής αφύπνισης και συνέχισης της ζωντανής παράδοσης όλων των Αλικαρνασσέων.

Ευχαριστούμε τον Τριαδικό μας Θεό για τις ευεργεσίες Του, τον Πάτρωνα και Πολιούχο μας Άγιο Νικόλαο για τις ποικίλες δωρεές του και τον Συμπροστάτη μας Άγιο Θεόδωρο για τις προς Κύριον πρεσβείες του.

Νέα Αλικαρνασσός Αύγουστος 2018.

Με τις πρεσβείες του Αγίου μας της Ενορίας Αγίου Νικολάου, Ο Προϊστάμενος, Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Πετρογιάννης.

Πηγή:

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/04/4_8.html

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

Όσιος Βενιαμίν ο Ησυχαστής, ερημίτης στη Νιτρία της Αιγύπτου (+4ος-5ος αιώνας) – 29 Δεκεμβρίου

http://africaofmyheart.wordpress.com

AFRICA OF MY HEART

Όσιος Βενιαμίν ο Ησυχαστής,

ερημίτης στη Νιτρία της Αιγύπτου (+4ος-5ος αιώνας)

29 Δεκεμβρίου

Στή Νιτρία τῆς Αἰγύπτου, ὅπου ἔζησαν οἱ πιό ἅγιοι μοναχοί, ἀσκήτευε καί ὁ μακάριος Βενιαμίν. Γιά τήν ἐνάρετη ζωή του εἶχε λάβει ἀπ᾽ τό Θεό πλούσιο τό ἰαματικό χάρισμα. Καί μολονότι ἀξιώθηκε τέτοιο χάρισμα, ὁ ἴδιος ἔπαθε ὑδρωπικία, μία βαριά καί χρόνια ἀσθένεια. Πρήσθηκε τόσο πολύ, πού ἀναγκάσθηκαν νά τόν μεταφέρουν ἀπ᾽ τό κελλί του σέ ἄλλο, πιό εὐρύχωρο. Καί γιά νά τόν βγάλουν, ξήλωσαν τήν πόρτα μαζί μέ τό κάσωμα. Στό νέο κελλί τοῦ ἔβαλαν ἕνα εἰδικό κάθισμα, πολύ πλατύ, στό ὁποῖο καθόταν συνεχῶς, ἐπειδή δέν μποροῦσε νά πλαγιάση σέ κρεββάτι. Σ᾽ αὐτή τήν κατάστασι ὁ ὅσιος ἐξακολουθοῦσε νά θεραπεύη τούς ἄλλους! Ἐκεῖνους πού τόν συμπονοῦσαν, βλέποντας τήν ταλαιπωρία του, τούς παρακαλοῦσε νά προσεύχονται γιά τήν ψυχή του καί νά μήν νοιάζονται γιά τό σῶμα του. “Ὅταν τό σῶμα μου ἦταν γερό”, ἔλεγε, “σέ τίποτε δέν μέ ὠφελοῦσε. Καί τώρα πού εἶναι ἄρρωστο, σέ τίποτε δέν μέ βλάπτει” .

Πηγή:

Γεροντικό της Ερήμου

 

Άγιος Ερρίκος Β´ (St Heinrich II) Βασιλιάς της Γερμανίας και Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (+1024) – 13 Ιουλίου

http://edelweissofmyheart.wordpress.com

EDELWEISS OF MY HEART

Άγιος Ερρίκος Β´ (St Heinrich II) Βασιλιάς της Γερμανίας και

Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (+1024)

13 Ιουλίου

Ο Άγιος Ερρίκος Β΄ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Heinrich II., Βαυαρία, 6 Μαΐου 973 – Γκέττινγκεν, 13 Ιουλίου 1024), Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου, ήταν Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1014 μέχρι το θάνατό του το 1024. Το τελευταίο μέλος της Δυναστείας των Οθωνιδών αυτοκρατόρων. Ο Ερρίκος Β΄ έγινε Βασιλιάς της Γερμανίας μετά τον αιφνίδιο θάνατο του δεύτερου ξαδέλφου του Αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄ το 1002 και στέφθηκε αυτοκράτορας το 1014.

Γιος του δούκα της Βαυαρίας Ερρίκου Β΄, και της συζύγου του Γκιζέλα της Βουργουνδίας, ο αυτοκράτορας Ερρίκος Β΄ ήταν δισέγγονος του Βασιλιά της Γερμανίας Ερρίκου Α΄ και μέλος της βαυαρικής γενιάς της δυναστείας των Οθωνιδών. Δεδομένου ότι ο πατέρας του είχε εξεγερθεί εναντίον δύο προηγούμενων αυτοκρατόρων, ο Ερρίκος ο νεότερος ήταν συχνά στην εξορία. Αυτό τον οδήγησε να στραφεί προς την Εκκλησία σε νεαρή ηλικία, πρώτα βρίσκοντας καταφύγιο στην επίσκοπή του Φράιζινγκ και αργότερα με το να εκπαιδευθεί στη σχολή του καθεδρικού ναού του Χίλντεσχαϊμ. Διαδέχτηκε τον πατέρα του ως δούκας της Βαυαρίας το 995 (ως Ερρίκος Δ΄). Ως δούκας της Βαυαρίας, προσπάθησε να ενταχθεί στο πλευρό του δεύτερου ξαδέρφου του, Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στην καταστολή μιας εξέγερσης κατά της αυτοκρατορικής κυριαρχίας στην Ιταλία το 1002. Πριν όμως ο Ερρίκος Β΄ φτάσει εκεί, ο Όθων Γ΄ πέθανε από πυρετό, χωρίς να αφήσει κάποιον κληρονόμο. Μετά από διαμάχη με πολλούς άλλους διεκδικητές του θρόνου, ο Ερρίκος Β΄ στέφθηκε Βασιλιάς της Γερμανίας στις 9 Ιουλίου 1002, και Βασιλιάς της Ιταλίας στις 15 Μαΐου 1004 στην Παβία.

Ο Ερρίκος Β΄ το 1004, βοήθησε τον δούκα της Βοημίας, Γιαρομίρ, σε βάρος των Πολωνών και έτσι ενσωματώθηκε οριστικά το δουκάτο της Βοημίας στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, ο οποίος είχε επικεντρώσει την αυτοκρατορική προσοχή στην Ιταλία, ο Ερρίκος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του με το να ασχολείται με την αυτοκρατορική επικράτεια βόρεια των Άλπεων. Κύριος στόχος του ήταν μια σειρά πολέμων κατά του πολωνού δούκα Μπολεσλάβ Α΄ του Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άγιος Ερρίκος Β´ (St Heinrich II) Βασιλιάς της Γερμανίας και Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (+1024) – 13 Ιουλίου»

Αγία Λυγερή η Χιοπολίτις, Νεομάρτυς στη Χίο (+1822) – 6 Σεπτεμβρίου

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Αγία Λυγερή η Χιοπολίτις, Νεομάρτυς στη Χίο (+1822)

6 Σεπτεμβρίου

Ἡ Ἁγία νεομάρτυς Λυγερή ἡ Χιοπολίτις γεννήθηκε στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνος στό χωριό Ἀνάβατος τῆς Χίου. Ἀνατράφηκε μέ τά νάματα τῆς ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως, ἐνῶ διακρινόταν γιά τό ψυχοσωματικό της κάλλος, γεγονός πού προκάλεσε τήν ἐρωτική ἓλξη τοῦ Τούρκου τυράννου. Παρά τις ὑποσχέσεις καί τίς πιέσεις του γιά πλούτη καί τιμές, ἡ πάνσεμνος Λυγερή ἒμεινε σταθερή στήν πίστη της καί ἀρνήθηκε τόν γάμο μέ τόν ἀλλόπιστο Ἀγαρηνό. Στίς 6 Σεπτεμβρίου 1822, ἡμέρα ἑορτασμοῦ στόν Ἀνάβατο Χίου τοῦ ἐν Χώναις θαύματος τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, κατέφθασαν στό χωριό οἱ ἀκόλουθοι τοῦ Τούρκου τυράννου.

Τότε μέσα στήν προκληθεῖσα ἀναστάτωση ἃρπαξαν βίαια καί παρά τήν ἀρνησή της τήν πάνσεμνο Λυγερή γιά νά τήν ὁδηγήσουν σ’αὐτόν. Στή διαδρομή ἡ Λυγερή ἀγκάλιασε μέ ὃλη της τή δύναμη ἓνα δένδρο, διακηρύσσοντας μέ παρρησία ὃτι δέν πρόκειται νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό. Τότε ἓνας ἀκόλουθος τήν ἀποκεφάλισε καί μέ τήν τιμία της κεφαλή ἒφυγε τρέχοντας πρός τήν παραλία Ἐλίντα, ὃπου περίμενε ὁ Τοῦρκος τύραννος. Ἀπό το αἷμα τῆς ἀθληφόρου νεομάρτυρος χάραξε ἡ μητέρα της στά παρακείμενα βράχια τρεῖς σταυρούς, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ἓνας ἒχει διασωθεῖ μέχρι σήμερα.

* * *

«Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός Πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού» (Β΄ Τιμοθ. Α’, 8)

Πολλοί οι χοροί των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Πολλοί οι δίκαιοι, οι εκλάμποντες ως φωστήρες. Πολλοί οι υπέρ Πίστεως και Πατρίδος αγωνισθέντες και τελειωθέντες.

Σε αυτούς ανήκει και η Αγία Έθνο – νεομάρτυς Λυγερή.

Η δεκαοκτάχρονη ελληνοπούλα Λυγερή, ζούσε στο αγαπημένο της χωριό, τον Ανάβατο της Χίου. Φημιζόταν για το πνευματικό και σωματικό της κάλλος, τόσο, ώστε να προξενήσει την εμφάνιση του πασά, στα 1822, στο χωριό της. Της έταξε πλούτη, δόξα, δύναμη, μα η αγνή νεομάρτυς δεν τα δεχόταν και έστρεφε το βλέμμα της προς τον Ουρανό, στον Νυμφίο της Εκκλησίας. Εκεί θα αποκτούσε δόξα, την επουράνιο Βασιλεία του Θεού.

Οι πιέσεις εντείνονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και ενώ ακόμη αυτό συνεχιζόταν, κάποια ημέρα, στο πανηγύρι του παλιού χωριού, στις 6 Σεπτεμβρίου 1822, εορτή του «εν Χώναις θαύματος» του Αρχαγγέλου και Ταξιάρχου Μιχαήλ, εκεί που οι χωριανοί γλεντούσαν και χόρευαν, εμφανίστηκαν δέκα υπηρέτες του πασά. Το χωριό αναστατώνεται, οι κάτοικοι κρύβονται. Παντού επικρατεί σιωπή. Και η Λυγερή στέκει ως «Ρόδο το αμάραντο» στο κέντρο της πλατείας και με υπομονή μεγάλη προσμένει τους Τούρκους. Φτάνουν κοντά, ζητούν να τους ακολουθήσει και στην αρνητική της απόκριση, την αρπάζουν και τρέχουν για την Ελίντα, εκεί που ο πασάς πρόσμενε την παρθένο ελληνοπούλα. Η Λυγερή προσεύχεται και παρακαλεί τον Νυμφίο της να διατηρήσει αγνό το σώμα και την ψυχή της, όπως μέχρι τότε.

Σε μια στιγμή, στο δυσκολότερο σημείο του γκρεμού, κατεβαίνοντας για την Ελίντα, όπως την τραβούσαν και αντιστεκόταν, αρπάζει με τα χέρια της μια αγριοβερυκοκιά, με τόση δύναμη, ώστε να μην μπορεί να φύγει από το δέντρο.

Οι Τούρκοι την απειλούν με θάνατο και βλαστημούν αφηνιασμένα. Η Λυγερή τους απαντά: «Εγώ Χριστιανή γεννήθηκα και Χριστιανή θα πεθάνω, την πίστη δεν αλλάζω. Παρακάτω δεν πρόκειται να πάω, κάντε μου ότι θέλετε». Στα αυτιά, την καρδιά και το μυαλό της αντηχούν τα λόγια εκείνα του Χριστού «και μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχή μη δυναμένων αποκτείναι» (Ματθ. Ι΄, 28), αλλά και «τι γάρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Μαρκ. Η΄, 35-37).

Τη στιγμή εκείνη, ένας μαύρος σκλάβος Λαζός, σωστός λύκος, βγάζει το γιαταγάνι και της κόβει το κεφάλι. Το παίρνει και εξαφανίζεται τρέχοντας για την Ελίντα. Μάταια τον κυνηγούν οι χωριανοί της Λυγερής να του το πάρουν.

Εν τω μεταξύ, το άγιο σώμα της Λυγερής σπαρταρούσε και το καυτό αίμα έβγαινε από το λαιμό της, σαν φλέβα που πότιζε με μαρτυρία Χριστού και Ελλάδας τον μαρτυρικό εκείνο τόπο. Η μητέρα της παίρνει από το αίμα που τρέχει τρεις φούχτες και κάνει τρεις σταυρούς πάνω στα απόκρημνα βράχια. «Υμίν εχαρίσθη το υπέρ Χριστού ου μόνον το εις Αυτόν πιστεύειν αλλά και το υπέρ Αυτού πάσχειν» (Φιλιππησίους Α΄, 29).

Το κεφάλι της νεομάρτυρος, το πήρε ο πασάς από τον Λαζό και από τη στεναχώρια του τον αποκεφάλισε. Ύψωσε το μαύρο του σημαιάκι στο πλοιάριο και έφυγε για το λιμάνι της Χίου λυπημένος. Η πίστη της, την έσωσε την Λυγερή και της χάρισε την βασιλεία των ουρανών.

Στο σημείο που θυσιάστηκε υπάρχει μια μάζα λίθων, που δεν γνωρίζει κανείς πως βρέθηκαν εκεί. Μια παράδοση αναφέρει ότι, κάθε βράδυ ρίχνει έναν η Αγία Λυγερή και δημιουργήθηκε ένας σωρός, προς ανάμνησιν του τόπου του μαρτυρίου της.

Εκεί, υπάρχει και το ημιτελές ναΐδριο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ειρήνης, το οποίο επεχείρησε στα μέσα της δεκαετίας του 1970 να κατασκευάσει ο τότε διοικητής του σταθμού της χωροφυλακής των Καρυών αλλά τελικά δεν ευδοκίμησε το εγχείρημα. Μακάρι να ολοκληρωθεί και να αποτελέσει προσκυνηματικό σημείο απόδοσης τιμής και ευλάβειας τόσο προς την Αγία Ειρήνη όσο και προς την Αγία Λυγερή. Και να τελείται η Θεία Λειτουργία την ημέρα της εορτής της. Επίσης, να διαφυλαχθεί και προστατευθεί το σημείο των Σταυρών με το αίμα της Αγίας. Η μνήμη της τιμάται στις 6 Σεπτεμβρίου. Ευχής έργον θα ήταν να συνεορτάζεται, στον Ανάβατο, μαζί με τον Αρχάγγελο και Αρχιστράτηγο Μιχαήλ, την ημέρα μνήμης του «εν Χώναις Θαύματος του».

Εύχομαι σε όλους να αξιωθείτε να επισκεφθείτε το ιερό εκείνο μέρος, τόπο μαρτυρίου μιας σύγχρονης συμπολίτισσας μας νεομάρτυρος, καθώς επίσης και ο βίος της Αγίας Λυγερής της Χιοπολίτιδος πάντοτε να μας εμπνέει και να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, υπό την έννοια της υποχρέωσης κάθε πραγματικού χριστιανού να δίδει ομολογία πίστεως- ομολογία Χριστού κάτω από οιεσδήποτε κοινωνικές, εθνικές και πολιτικές συνθήκες. Ο λόγος του Θεού, η μαρτυρία υπέρ Θεού, είναι αδύνατον να αποσιωπηθεί. «Ο λόγος του Θεού ου δέδεται»
(Τιμοθ. Β΄, 9).

Πηγή:

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

Αγία Αθανασία και οι κόρες της Θεοδότη, Θεοκτίστη και Ευδοξία, μάρτυρες στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (+292) – 31 Ιανουαρίου

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Αγία Αθανασία και οι κόρες της Θεοδότη, Θεοκτίστη και Ευδοξία,

μάρτυρες στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (+292)

31 Ιανουαρίου

Ό Βίος και ή Πολιτεία των τεσσάρων αυτών αγίων μορφών δεν είναι εκτεταμένος και αναφέρεται μέσα στο «Συναξάρι» των Άγιων Μαρτύρων Κύρου καί Ιωάννου πού λέγονται και Ανάργυροι από τους πιστούς, διότι δεν αγαπούσαν τα χρήματα (αργύρια) και έθεράπευαν τους ασθενείς «άνευ αργυρίου» (άνευ άμοιβης).

Γράφει λοιπόν ό Συναξαριστής: Οι δύο αυτοί «Αγιοι Κύρος και Ιωάννης ζούσαν την εποχή του αυτοκράτορας της Ρώμης Διοκλητιανοϋ, γύρω στα τέλη του τρίτου αιώνος μετά Χριστόν (το 292 μ.Χ. άκριβώς), ό μεν Κϋρος στην «Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ό δε Ιωάννης στην «Εδεσσα της Μεσοποταμίας. Επειδή τότε έγινε και νέος μεγάλος διωγμός των Χριστιανών, ό «Αγιος Κΰρος πήγε και έμόνασε σε κάποιο Μοναστήρι, που βρισκόταν στον Άραβικόν Κόλπον και με την σκληρή ασκηση και την θερμή πίστη και αδιάκοπη προσευχή έφθασε πολύ ψηλά στον κόσμον της Χάριτος και έλαβε το χάρισμα να θαυματουργή και να θεραπεύη τους ασθενείς. Κόσμος πολύς συγκεντρωνόταν στο Μοναστήρι του για θεραπεία και ή φήμη του απλώθηκε πολύ γρήγορα σε ολην την χώρα και πέραν άπο αυτήν.

«Ο «Αγιος Ιωάννης, όταν βρισκόταν στα «Ιεροσόλυμα για κάποια εργασία και άκουσε τα θαυμαστά κατορθώματα του Αγίου Κύρου, πήγε αμέσως στο Μοναστήρι, ον συνάντησε και έμεινε κοντά του,βοηθός καΐ συνεργάτης του στον καλόν αγώνα της θεραπείας των ασθενών.

Την ίδια εποχή όμως ζούσε στην Αλεξάνδρεια και ή πιστή Αθανασία με τΙς τρεις κόρες της, την Θεοδότη, 15 χρονών, την Θεοκτίστη, 13 χρονών καΐ την Εύδοξίαν, 11 χρονών και ή ζωή τους κυλούσε σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου. Ή καλή αυτή μητέρα φρόντιζε, μέρα καϊ νύχτα, για την χριστιανικήν άνατροφήν των παιδιών της,ώστε να αγαπήσουν ολόψυχα τον Χριστόν και να είναι και οι τρεις τους ολοζώντανες λαμπάδες Πίστεως και Αγάπης προς τον Θεόν. Και εΐχαν φτάσει σε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αγία Αθανασία και οι κόρες της Θεοδότη, Θεοκτίστη και Ευδοξία, μάρτυρες στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (+292) – 31 Ιανουαρίου»