Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, Επίσκοπος Αντιοχείας της Συρίας & Ιερομάρτυς στη Ρώμη (+107), Μαθητής του Αποστόλου & Ευαγγελιστή Ιωάννου – 20 Δεκεμβρίου

http://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος,

Επίσκοπος Αντιοχείας της Συρίας & Ιερομάρτυς στη Ρώμη (+107)

Μαθητής του Αποστόλου & Ευαγγελιστή Ιωάννου

20 Δεκεμβρίου

Πηγή:

https://www.impantokratoros.gr

https://www.impantokratoros.gr/agios_ignatios_theoforos.el.aspx

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ

Όταν βασίλευε ο Τραϊανός, επίσκοπος στην Αντιόχεια ήταν ο Ιγνάτιος ο Θεοφόρος (αυτός που φέρει μέσα του τον Θεό). Λένε κάποιοι ότι τον Ιγνάτιο τον πήρε στα άγια χέρια του ο Δεσπότης Χριστός, όταν ήταν ακόμη μικρό βρέφος, κατά την ώρα της διδασκαλίας του. Σε μια στιγμή, ενώ δίδασκε στα Ιεροσόλυμα, είπε στον λαό:

«Όποιος δεν ταπεινώνει τον εαυτό του σαν αυτό το μικρό παιδί, δεν μπορεί να μπει στην βασιλεία των Ουρανών και όποιος υποδεχτεί ένα απ’ αυτά τα παιδιά στο όνομά μου, εμένα δέχεται».

Αυτά λέγοντας ο Δεσπότης Χριστός μίλησε για την μελλοντική προκοπή και πρόοδο του παιδιού, φανερώνοντας ξεκάθαρα την αποστολική του διδασκαλία.

Αυτός, λοιπόν, ο θείος Ιγνάτιος, μαζί με τον Πολύκαρπο, έγινε μαθητής του ευαγγελιστή Ιωάννη. Αργότερα, ο Πολύκαρπος, για τον μεγάλο ζήλο και την αγάπη που έδειξε στον Χριστό, έγινε επίσκοπος Σμύρνης. Ό Ιγνάτιος, χειροτονήθηκε ιερέας από τους ιερούς Αποστόλους, ψηφίστηκε επίσκοπος Αντιοχείας. Από τους αποστόλους έμαθε πολλά που έπρεπε να γνωρίζουν οι ιερείς και μαζί τους κόπιασε πολύ, βασανίστηκε να κηρύττει το λόγο της πίστης και κακοπάθησε ο ζηλωτής των αποστόλων, διδάσκοντας τα έθνη. Και, τέλος, γενόμενος διάκονος των μυστηρίων του Χρίστου, παραδόθηκε στ’ άγρια θηρία και μαρτύρησε με πρωτοφανή αγριότητα, όπως θα γράψουμε παρακάτω.

Μετά την νίκη κατά των Ταρτάρων ο Τραϊανός φούσκωσε από υπερηφάνεια. Έτσι, άρχισε χειρότερο πόλεμο κατά των Χριστιανών, για να τους αναγκάσει να προσκυνήσουν τους θεούς του, επειδή νόμισε ότι αυτοί τον βοήθησαν στην νίκη του κατά των Ταρτάρων. Έστειλε λοιπόν, σ’ όλα τα κάστρα προσταγές ότι όσοι χριστιανοί δεν θελήσουν να θυσιάσουν στα είδωλα να τους βασανίζουν πρώτα σκληρά και κατόπιν να τους θανατώνουν χωρίς έλεος.

Ο Τραϊανός βρισκόταν στην Αντιόχεια και ετοίμαζε πόλεμο κατά των Περσών και μερικοί του μίλησαν για τον Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, ο όποιος δίδασκε τους ανθρώπους να προσκυνούν κάποιον νέο Θεό που πέθανε πάνω στον Σταυρό και την τρίτη μέρα αναστήθηκε. Επίσης, να φυλάνε παρθενία και να μισούν κάθε απόλαυση και καλοπέραση της ζωής. Και το χειρότερο απ’ όλα να καταφρονούν τους θεούς και τις διαταγές των αρχόντων.

Όταν τ’ άκουσε αυτά ο Τραϊανός, θύμωσε τοσο πολύ που δεν μπόρεσε να κρύψει την οργή του. Ποιος τάχα ήταν αυτός ο επίσκοπος που αψηφούσε τις διαταγές του; Ποιός ήταν αυτός ο επίσκοπος που όχι μόνο δεν προσκυνούσε τους θεούς του, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, Επίσκοπος Αντιοχείας της Συρίας & Ιερομάρτυς στη Ρώμη (+107), Μαθητής του Αποστόλου & Ευαγγελιστή Ιωάννου – 20 Δεκεμβρίου»

Άγιος Μαύρος ο Ρωμαίος, ιδρυτής και ηγούμενος Μονής στο Glanfeuil της Γαλλίας (+584) – 15 Ιανουαρίου

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

Η Ορθοδοξία στη Γαλλία

Άγιος Μαύρος ο Ρωμαίος,

ιδρυτής και ηγούμενος Μονής στο Glanfeuil της Γαλλίας (+584)

15 Ιανουαρίου

Γεννημένος το 512 στη Ρώμη, ο Άγιος Μαύρος ανήκε σε πλούσια και επιφανή οικογένεια της Συγκλήτου. Σε ηλικία δώδεκα ετών τον εμπιστεύτηκαν στη φροντίδα του Αγίου Βενέδικτου, που οργάνωνε τότε την κοινοβιακή ζωή των μαθητών του στο Σουμπιάκο (τιμάται 14 Μαρτίου). Το αγόρι πρόκοψε γρήγορα σε όλες τις αρετές της μοναστικής ζωής, τόσο που ο Δάσκαλος μπορούσε να τον προτείνει ως παράδειγμα εγκράτειας, σιωπής και προσήλωσης στην προσευχή, και τον έκανε τον πιστό του συνεργάτη.

Μία μέρα, καθώς ο μακάριος Άγιος Βενέδικτος είχε στείλει έναν άλλο από τους νέους μαθητές του, τον Πλακίδα, να φέρει νερό από τη λίμνη, του αποκαλύφθηκε ότι το παιδί καθώς πήγαινε να πιάσει τον κουβά του που γλίστρησε, έπεσε κι αυτό μέσα και κινδύνευε να πνιγεί. Έστειλε και τον Άγιο Μαύρο που με την ευλογία του Πατρός, τρέχει ως τη λίμνη, φθάνει στο μέρος όπου το ρεύμα είχε παρασύρει τον Πλακίδα, τον πιάνει από τα μαλλιά και τον βγάζει στην όχθη. Γυρνώντας διαπίστωσε κατάπληκτος ότι είχε βαδίσει επί των υδάτων όπως σε στέρεη γη.

Όταν το είπε στον Άγιο Βενέδικτο, ο Άγιος απέδωσε αυτό το κατόρθωμα στην υπακοή του μαθητή του, αλλά ο Άγιος Μαύρος διαμαρτυρήθηκε, λέγοντας ότι αυτός δεν είχε καμία σχέση με αυτό που συντελέσθηκε ασυνείδητα και πως με τη Χάρη του Θεού ο έπαινος έπρεπε να αποδοθεί στην ευλογία του Πατρός. Ο νεαρός Πλακίδας παρενέβη σ’αυτήν την άγια φιλονικία λέγοντας: Τη στιγμή που βγήκα από το νερό, είδα πάνω από το κεφάλι μου το πανωφόρι του Αββά, και είχα την εντύπωση ότι αυτός με τραβούσε από το νερό.

Μετά από αυτά, ο Μαύρος ακολούθησε τον Άγιο Βενέδικτο στο όρος Κασσέν, συνεργάσθηκε στην ίδρυση του ενδόξου μοναστηριού του και ανέλαβε τη διοίκηση. Επικαλούμενος τη βοήθεια των προσευχών του Γέροντα, γιάτρευε τις αρρώστιες τόσο καλά που όλοι τον θεωρούσαν κληρονόμο των χαρισμάτων του Αγίου Βενεδίκτου και άξιο διάδοχό του.

Περί τα τέλη του 542 όμως, δύο απεσταλμένοι του επισκόπου Le Mans ήλθαν να ζητήσουν από τον μακάριο Γέροντα να στείλει μερικούς μοναχούς στη Γαλλία, για να ιδρύσουν μοναστήρι. Ο Άγιος Βενέδικτος φωτισμένος από θεία αποκάλυψη, συναίνεσε τότε να αποχωριστεί τον πιστό του μαθητή. Έδωσε στον Άγιο Μαύρο ένα αντίγραφο του Κανόνα του και τον έστειλε εφοδιασμένο με την ευλογία του, να διαδώσει στη Γαλλία την ουράνια βιοτή που είχε εγκαταστήσει στο κοινόβιό του.

Ο Άγιος Μαύρος και οι συνοδοί του, ύστερα από πολλές περιπέτειες έλαβαν, χάρη στην προστασία του βασιλιά της Αυστρασίας (του ανατολικού τμήματος της Γαλλίας), μία έκταση στο Glanfeuil, κοντά στον ποταμό Λίγηρα, όπου οικοδόμησαν ένα μοναστήρι (552) που απέβη γρήγορα κέντρο πλατιάς εξάπλωσης των πνευματικών τέκνων του Αγίου Βενεδίκτου σε όλη τη χώρα.

Σε διάρκεια τριάντα οκτώ ετών ηγουμενίας κοσμημένης με πλήθος θαυμάτων, ο Άγιος Μαύρος αποσύρθηκε μοναχικά για να ετοιμάσει την εκδημία του προς τον Κύριο. Εκοιμήθη εν ειρήνη, στις 15 Ιανουαρίου 584, τη στιγμή που η χολέρα κατέβαλε μεγάλο αριθμό των μαθητών του.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξατιστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος πέμπτος, Ιανουάριος, 15. Εκδόσεις Ορμύλια.

Πηγή:

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/01/15.html

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης, ηγούμενος Μονής Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (+2019) – 9 Μαΐου

http://orthodoxweb.blogspot.com

ORTHODOX WEB

Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης,

ηγούμενος Μονής Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (+2019)

9 Μαΐου

Πηγή:

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/05/9.html

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

«Εγνώρισάς μοι οδούς ζωής· πληρώσεις με ευφροσύνης μετά του προσώπου σου…» (Ψαλμ. 15,11)

Ο Γέροντας αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός, κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης, υπήρξε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας από το 1973 έως το 2000, γεννήθηκε στην Νίκαια Πειραιώς το 1934 από ευσεβείς γονείς, η καταγωγή του όμως είχε μικρασιατικές ρίζες. Η εκ πατρός γιαγιά του Ευδοξία ήταν Κωνσταντινουπολίτισσα, ο δε παππούς του Αλέξανδρος κατήγετο από την Σηλυβρία της Θράκης και εφοίτησε στην περιώνυμη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το έτος 1906 μετοίκησαν στα Σήμαντρα της ευλογημένης γης της Καππαδοκίας, όπου εχρημάτισαν δημοδιδάσκαλοι για τις ανάγκες του ελληνισμού, και στην Ελλάδα ήλθαν μετά την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών. Έγγαμοι όντες, επολιτεύοντο ως μοναχοί, αγρυπνούντες και προσευχόμενοι. Χαρακτηριστικό είναι ότι η γιαγιά εκοιμήθη ως μοναχή με το όνομα Ευταξία, η δε μητέρα του ως μοναχή Αιμιλιανή.

Ο Γέροντας εκληρονόμησε από τον παππού τα πνευματικά και σωματικά χαρίσματά του και από την γιαγιά του ανεξάλειπτα πνευματικά βιώματα. Παιδιόθεν έφερε εντός του τον πόθο της αφιερώσεως και επιδιδόταν στην μελέτη του Ευαγγελίου και πολλών πατερικών βιβλίων, καθώς και στην αδιάλειπτη ευχή του Ιησού, απ΄ όπου αρυόταν αυθεντικές απαντήσεις και θείες εμπνεύσεις για την πορεία της ζωής του.

Έλαβε την πρωτοβάθμιον εγκύκλιο παιδεία στα Σήμαντρα Χαλκιδικής, όπου είχε εγκατασταθή η γιαγιά του, ενώ την δευτεροβάθμιον στην Νίκαια Πειραιώς, όπου διέμεναν οι γονείς του, με άριστη πάντοτε επίδοση. Τις σπουδές του συνέχισε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αρχικώς στην Νομική Σχολή επί δύο έτη, εν συνεχεία δε στην Θεολογική, για να λάβη ανάλογη με τις εφέσεις της ψυχής του μόρφωση.

Κατά την διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών, με ομάδα ομογνωμόνων και ομοφρονούντων φίλων του από τα γυμνασιακά χρόνια ανέπτυξε σπουδαία δράση, οργανώνοντας κατηχητικά, ομιλίες και άλλες εκδηλώσεις, όπου ανεδείχθησαν τα ψυχικά, πνευματικά, ηγετικά και οργανωτικά χαρίσματά του. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές, λόγω της παρεχομένης εκείνη την εποχή αγωγής και κατευθύνσεως, εσκέπτετο την ιερωσύνη, με απώτερον σκοπό την εξωτερική ιεραποστολή· έκρινε όμως ότι θα ήταν καλύτερο να αρχίση την προετοιμασία για τον σκοπό αυτό σε ένα μοναστήρι. Απευθύνεται τότε προς τον μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο, που μόλις είχε αναλάβει τα ποιμαντικά του καθήκοντα και είχε φήμη φιλομονάχου επισκόπου.

Η κουρά του Γέροντα Αιμιλιανού ως μοναχού

Ήλθε στα Τρίκαλα το 1960 και ανέθεσε τα καθ΄ εαυτόν στον ποιμενάρχη, ο οποίος την 9η Δεκεμβρίου 1960 τον έκειρε μοναχό με το όνομα Αιμιλιανός. Ως μοναχός ενεγράφη στο Μοναχολόγιο της Ιεράς Μονής Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου. Την 11η του ιδίου μηνός ο σεβασμιώτατος τον χειροτονεί διάκονο στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Τρικάλων και εν συνεχεία τον αποστέλλει σε διάφορες μονές των Μετεώρων, οι οποίες διήρχοντο τότε περίοδο λειψανδρίας, έως ότου τον εχειροτόνησε ιερέα στην Ιερά Μονή Βυτουμά, κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το έτος 1961.

Μετά την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του εγκατεβίωσε στην Ιερά Μονή Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου, όπου και παρέμεινε επί ένα τετράμηνο, έως τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους. Στον έρημο και απομονωμένο εκείνον τόπο έζησε σε πλήρη μόνωση και ησυχία, εκζητώντας εμπόνως και εκτενώς τον Θεόν, «τον λυτρούμενον από καταιγίδος και ολιγοψυχίας». Ο Κύριος, εν τη προνοία του, έγινε ευήκοος εις τας μυστικός κραυγάς του, επεφάνη εις τον δούλον του και μεταμορφώνοντας την ύπαρξή του εν τω φωτί, του απεκάλυψε «οδούς ζωής».

Εστράφη πλέον με όλον του τον πόθο και τις δυνάμεις στην μοναχική ζωή και μέσα από τα εναπομείναντα λείψανά της οραματίζεται με ανυπέρβλητο θάρρος και Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης, ηγούμενος Μονής Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (+2019) – 9 Μαΐου»

Αγία Θάνεϋ (St Thaney / Teneu) της Σκωτίας και Ουαλίας (+6ος αιώνας) – Προστάτιδα όσων έχουν πέσει θύματα βιασμού – 18 Ιουλίου

 http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

Αγία Θάνεϋ (St Thaney / Teneu) της Σκωτίας και Ουαλίας (+6ος αιώνας) – Προστάτιδα όσων έχουν πέσει θύματα βιασμού – 18 Ιουλίου

Η Αγία Θάνεϋ (St Thaney / Teneu) της Σκωτίας και Ουαλίας, έμεινε έγκυος αφού βιάστηκε όταν ήταν ακόμη παιδί. Ήταν τόσο αθώα στη νεανική της ηλικία ώστε ο βιαστής της, την έπεισε πως ήταν στην πραγματικότητα μία γυναίκα και πως η βίαιη πράξη του ήταν μία φυσιολογική συμπεριφορά ανάμεσα στις γυναίκες. Όταν η εγκυμοσύνη έγινε αντιληπτή, η οικογένεια της απέρριψε την νεαρή μητέρα και την πέταξε από έναν γκρεμό για να πεθάνει. Με την χάρη του Θεού, η Thaney επέζησε από την πτώση και έπλευσε μέσα σε μία βάρκα μέσα στο φιόρδ του Forth στην κοινότητα του Αγίου Serf στο Culross όπου γέννησε ένα μικρό αγόρι, τον μελλοντικό Άγιο Kentigern.

Πηγή:

http://othodoxy-rainbow.blogspot.com

http://othodoxy-rainbow.blogspot.com/2019/04/thaney.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ORTHODOXY – RAINBOW

Άγιος Θεόδωρος Νεομάρτυς στην Αλικαρνασσό Μ. Ασίας (+1800) – 4 Σεπτεμβρίου

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Άγιος Θεόδωρος Νεομάρτυς στην Αλικαρνασσό Μ. Ασίας (+1800)

4 Σεπτεμβρίου

Ο Άγιος Θεόδωρος μαρτύρησε για το Χριστό στην Αλικαρνασσό, το «Πετρούμι» της Μικράς Ασίας γύρω στα 1800 μ.Χ. και σε ηλικία 30 ετών περίπου.

Ο Άγιος συνελήφθη από ασεβείς Οθωμανούς και φυλακίστηκε στο «Μπουντρούμι» της Αλικαρνασσού. Κατά το διάστημα αυτό της παραμονής του στη φυλακή τον ενίσχυε ο Ιεροδιάκονος Ιωακείμ Ασκάνδαλος (+1839) αδελφός της Ιεράς Σταυροπηγιακής Μονής Αγίου Ιωάννου Θεολόγου της Πάτμου, άνδρας ευλαβής και λόγιος.

Μαρτύρησε με φρικτό τρόπο όπως φαίνεται και από τα κτυπήματα στην Τιμία Κάρα και τα υπόλοιπα Ιερά Λείψανά του.

Τα Ιερά Λείψανα του Νεομάρτυρος της Πίστης μας μετέφερε στην Ιερά Μονή της Πάτμου μετά την ανακομιδή τους ο Πάτμιος πλοίαρχος Νικόλαος Πασβάντης. Ο πλοίαρχος αυτός περνούσε συχνά με το πλοίο του κοντά από τις ακτές της Αλικαρνασσού και έβλεπε σε ένα συγκεκριμένο σημείο έντονο φως, ήταν το σημείο που είχε ταφεί ο Άγιος Θεόδωρος. Με τη βοήθεια του Πάτμιου Μητροπολίτου Λαοδικείας Γρηγορίου Ξένου (+1812), όπως αναφέρει ο ιστορικός Γεράσιμος Σμυρνάκης σε ανέκδοτο έργο του, ο Νικόλαος Πασβάντης μετέφερε τα Ιερά Λείψανα στην Ιερά Βασιλική Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου και Ευαγγελιστού της Πάτμου όπου φυλάσσονται μέχρι σήμερα.

Μετά από δύο αιώνες η χάρις του Κυρίου επέτρεψε να γίνει γνωστός ο Νεομάρτυρας στην Ενορία μας και την Πόλη της Νέας Αλικαρνασσού, καθώς και το γεγονός ότι φυλάσσονται τα Ιερά Λείψανά του στην προαναφερόμενη ιστορική Ιερά Μονή.

Με τις ευχές του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ.κ. Ειρηναίου και μετά από προσπάθειες των Εφημέριων και του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου μας, μεταφέρθηκε τον Ιούλιου του έτους 2008 από τον τότε Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Κνωσσού και νυν Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ.κ. Ευγένιο και τον προϊστάμενο της Ενορίας μας Αιδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο Κωνσταντίνο Πετρόγιαννη, ως ευλογία, ικανό απότμημα εκ των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Νεομάρτυρος Θεοδώρου του Αλικαρνασσέως, επισήμως από την Πάτμο, παραχωρηθέν από τον τότε Καθηγούμενο Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη κ. Αντίπα και την Αδελφότητα της Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου για να παραμένουν, να παρέχουν τον αγιασμό στους πιστούς και να αφυπνίζουν την πλούσια ορθόδοξη παράδοση της Αλικαρνασσού και ολόκληρης της Κρήτης μας.

Ευχαριστούμε την αδελφότητα της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Πάτμου για την ανταπόκριση και την προσφορά τους στον τόπο μας.

Προ της μεταφοράς του Ιερού Λειψάνου στη Νέα Αλικαρνασσό, είχε ήδη συνταχθεί, μετά από αίτημα της Ενορίας μας, η ασματική Ακολουθία προς τιμήν του Αγίου Θεοδώρου, αγαθή φιλοτιμία του τότε Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης και νυν Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ρόδου κ.κ. Κυρίλλου, η οποία εξεδόθη αργότερα στο «Πατμιακόν Λειμωνάριον» το έτος 2007.

Κατά το ίδιο διάστημα ολοκληρώθηκε το δεξιό κλίτος του παρεκκλησίου της Ενορίας μας στον Άγιο Ελευθέριο, προς τιμήν του Αγίου Μάρτυρα Θεοδώρου, όπου καθιερώθηκε από την Ενορία μας ο εορτασμός και η βραδυνή Πανηγυρική Θεία Λειτουργία την παραμονή 3ης προς 4ης μηνός Σεπτεμβρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου.

Το απόγευμα της 3ης Σεπτεμβρίου, τελείται στον Ιερό Ενοριακό Ναό του Αγίου Νικολάου, η Ακολουθία της Εννάτης Ώρας και στη συνέχεια λιτανεύεται το Ιερό Λείψανο και η Εικόνα του Αγίου μέχρι το παρεκκλήσιο Του, όπου τελείται ο πανηγυρικός Εσπερινός, ο Όρθρος και η βραδυνή Θεία Λειτουργία, μετά το πέρας της οποίας διανέμεται κατά την Μικρασιατική παράδοση, φαγητό στους πιστούς, το λεγόμενο «Κουρμπάνι» (κρέας με σιτάρι), προς τιμή και μνήμη του Αγίου. Η διανομή του κρέατος μαζί με άρτο, προσδίδει στο Κουρμπάνι χαρακτήρα θρησκευτικού γεύματος αναλόγου με τις «αγάπες» των πρώτων χριστιανικών χρόνων.

Με τη συμπλήρωση 10 ετών μνήμης και εορτής του τοπικού μας Νεομάρτυρα Αγίου στη Νέα Αλικαρνασσό, η Ενορία μας σε συνεργασία με ομάδα ευλαβών Χριστιανών Αλικαρνασσέων, αλλά κυρίως με τη θέληση και τη συμμετοχή του Λαού μας, καθιέρωσε πλέον παράλληλα με τον εοετασμό του Αγίου, την Ετήσια Σύναξη των Ιερών Εικόνων – Οικογενειακών Κειμηλίων των απανταχού Αλικαρνασσέων, με σκοπό τη διάπλαση κοινής συνειδήσης όλων μας και τη θέσπιση της εορτής αυτής, ως ημέρα μνήμης, πνευματικής αφύπνισης και συνέχισης της ζωντανής παράδοσης όλων των Αλικαρνασσέων.

Ευχαριστούμε τον Τριαδικό μας Θεό για τις ευεργεσίες Του, τον Πάτρωνα και Πολιούχο μας Άγιο Νικόλαο για τις ποικίλες δωρεές του και τον Συμπροστάτη μας Άγιο Θεόδωρο για τις προς Κύριον πρεσβείες του.

Νέα Αλικαρνασσός Αύγουστος 2018.

Με τις πρεσβείες του Αγίου μας της Ενορίας Αγίου Νικολάου, Ο Προϊστάμενος, Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Πετρογιάννης.

Πηγή:

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/04/4_8.html

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

Όσιος Βενιαμίν ο Ησυχαστής, ερημίτης στη Νιτρία της Αιγύπτου (+4ος-5ος αιώνας) – 29 Δεκεμβρίου

http://africaofmyheart.wordpress.com

AFRICA OF MY HEART

Όσιος Βενιαμίν ο Ησυχαστής,

ερημίτης στη Νιτρία της Αιγύπτου (+4ος-5ος αιώνας)

29 Δεκεμβρίου

Στή Νιτρία τῆς Αἰγύπτου, ὅπου ἔζησαν οἱ πιό ἅγιοι μοναχοί, ἀσκήτευε καί ὁ μακάριος Βενιαμίν. Γιά τήν ἐνάρετη ζωή του εἶχε λάβει ἀπ᾽ τό Θεό πλούσιο τό ἰαματικό χάρισμα. Καί μολονότι ἀξιώθηκε τέτοιο χάρισμα, ὁ ἴδιος ἔπαθε ὑδρωπικία, μία βαριά καί χρόνια ἀσθένεια. Πρήσθηκε τόσο πολύ, πού ἀναγκάσθηκαν νά τόν μεταφέρουν ἀπ᾽ τό κελλί του σέ ἄλλο, πιό εὐρύχωρο. Καί γιά νά τόν βγάλουν, ξήλωσαν τήν πόρτα μαζί μέ τό κάσωμα. Στό νέο κελλί τοῦ ἔβαλαν ἕνα εἰδικό κάθισμα, πολύ πλατύ, στό ὁποῖο καθόταν συνεχῶς, ἐπειδή δέν μποροῦσε νά πλαγιάση σέ κρεββάτι. Σ᾽ αὐτή τήν κατάστασι ὁ ὅσιος ἐξακολουθοῦσε νά θεραπεύη τούς ἄλλους! Ἐκεῖνους πού τόν συμπονοῦσαν, βλέποντας τήν ταλαιπωρία του, τούς παρακαλοῦσε νά προσεύχονται γιά τήν ψυχή του καί νά μήν νοιάζονται γιά τό σῶμα του. “Ὅταν τό σῶμα μου ἦταν γερό”, ἔλεγε, “σέ τίποτε δέν μέ ὠφελοῦσε. Καί τώρα πού εἶναι ἄρρωστο, σέ τίποτε δέν μέ βλάπτει” .

Πηγή:

Γεροντικό της Ερήμου

 

Άγιος Ερρίκος Β´ (St Heinrich II) Βασιλιάς της Γερμανίας και Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (+1024) – 13 Ιουλίου

http://edelweissofmyheart.wordpress.com

EDELWEISS OF MY HEART

Άγιος Ερρίκος Β´ (St Heinrich II) Βασιλιάς της Γερμανίας και

Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (+1024)

13 Ιουλίου

Ο Άγιος Ερρίκος Β΄ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Heinrich II., Βαυαρία, 6 Μαΐου 973 – Γκέττινγκεν, 13 Ιουλίου 1024), Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου, ήταν Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1014 μέχρι το θάνατό του το 1024. Το τελευταίο μέλος της Δυναστείας των Οθωνιδών αυτοκρατόρων. Ο Ερρίκος Β΄ έγινε Βασιλιάς της Γερμανίας μετά τον αιφνίδιο θάνατο του δεύτερου ξαδέλφου του Αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄ το 1002 και στέφθηκε αυτοκράτορας το 1014.

Γιος του δούκα της Βαυαρίας Ερρίκου Β΄, και της συζύγου του Γκιζέλα της Βουργουνδίας, ο αυτοκράτορας Ερρίκος Β΄ ήταν δισέγγονος του Βασιλιά της Γερμανίας Ερρίκου Α΄ και μέλος της βαυαρικής γενιάς της δυναστείας των Οθωνιδών. Δεδομένου ότι ο πατέρας του είχε εξεγερθεί εναντίον δύο προηγούμενων αυτοκρατόρων, ο Ερρίκος ο νεότερος ήταν συχνά στην εξορία. Αυτό τον οδήγησε να στραφεί προς την Εκκλησία σε νεαρή ηλικία, πρώτα βρίσκοντας καταφύγιο στην επίσκοπή του Φράιζινγκ και αργότερα με το να εκπαιδευθεί στη σχολή του καθεδρικού ναού του Χίλντεσχαϊμ. Διαδέχτηκε τον πατέρα του ως δούκας της Βαυαρίας το 995 (ως Ερρίκος Δ΄). Ως δούκας της Βαυαρίας, προσπάθησε να ενταχθεί στο πλευρό του δεύτερου ξαδέρφου του, Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στην καταστολή μιας εξέγερσης κατά της αυτοκρατορικής κυριαρχίας στην Ιταλία το 1002. Πριν όμως ο Ερρίκος Β΄ φτάσει εκεί, ο Όθων Γ΄ πέθανε από πυρετό, χωρίς να αφήσει κάποιον κληρονόμο. Μετά από διαμάχη με πολλούς άλλους διεκδικητές του θρόνου, ο Ερρίκος Β΄ στέφθηκε Βασιλιάς της Γερμανίας στις 9 Ιουλίου 1002, και Βασιλιάς της Ιταλίας στις 15 Μαΐου 1004 στην Παβία.

Ο Ερρίκος Β΄ το 1004, βοήθησε τον δούκα της Βοημίας, Γιαρομίρ, σε βάρος των Πολωνών και έτσι ενσωματώθηκε οριστικά το δουκάτο της Βοημίας στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, ο οποίος είχε επικεντρώσει την αυτοκρατορική προσοχή στην Ιταλία, ο Ερρίκος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του με το να ασχολείται με την αυτοκρατορική επικράτεια βόρεια των Άλπεων. Κύριος στόχος του ήταν μια σειρά πολέμων κατά του πολωνού δούκα Μπολεσλάβ Α΄ του Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άγιος Ερρίκος Β´ (St Heinrich II) Βασιλιάς της Γερμανίας και Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (+1024) – 13 Ιουλίου»