Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης, ηγούμενος Μονής Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (+2019) – 9 Μαΐου

http://orthodoxweb.blogspot.com

ORTHODOX WEB

Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης,

ηγούμενος Μονής Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (+2019)

9 Μαΐου

Πηγή:

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/05/9.html

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

«Εγνώρισάς μοι οδούς ζωής· πληρώσεις με ευφροσύνης μετά του προσώπου σου…» (Ψαλμ. 15,11)

Ο Γέροντας αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός, κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης, υπήρξε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας από το 1973 έως το 2000, γεννήθηκε στην Νίκαια Πειραιώς το 1934 από ευσεβείς γονείς, η καταγωγή του όμως είχε μικρασιατικές ρίζες. Η εκ πατρός γιαγιά του Ευδοξία ήταν Κωνσταντινουπολίτισσα, ο δε παππούς του Αλέξανδρος κατήγετο από την Σηλυβρία της Θράκης και εφοίτησε στην περιώνυμη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το έτος 1906 μετοίκησαν στα Σήμαντρα της ευλογημένης γης της Καππαδοκίας, όπου εχρημάτισαν δημοδιδάσκαλοι για τις ανάγκες του ελληνισμού, και στην Ελλάδα ήλθαν μετά την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών. Έγγαμοι όντες, επολιτεύοντο ως μοναχοί, αγρυπνούντες και προσευχόμενοι. Χαρακτηριστικό είναι ότι η γιαγιά εκοιμήθη ως μοναχή με το όνομα Ευταξία, η δε μητέρα του ως μοναχή Αιμιλιανή.

Ο Γέροντας εκληρονόμησε από τον παππού τα πνευματικά και σωματικά χαρίσματά του και από την γιαγιά του ανεξάλειπτα πνευματικά βιώματα. Παιδιόθεν έφερε εντός του τον πόθο της αφιερώσεως και επιδιδόταν στην μελέτη του Ευαγγελίου και πολλών πατερικών βιβλίων, καθώς και στην αδιάλειπτη ευχή του Ιησού, απ΄ όπου αρυόταν αυθεντικές απαντήσεις και θείες εμπνεύσεις για την πορεία της ζωής του.

Έλαβε την πρωτοβάθμιον εγκύκλιο παιδεία στα Σήμαντρα Χαλκιδικής, όπου είχε εγκατασταθή η γιαγιά του, ενώ την δευτεροβάθμιον στην Νίκαια Πειραιώς, όπου διέμεναν οι γονείς του, με άριστη πάντοτε επίδοση. Τις σπουδές του συνέχισε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αρχικώς στην Νομική Σχολή επί δύο έτη, εν συνεχεία δε στην Θεολογική, για να λάβη ανάλογη με τις εφέσεις της ψυχής του μόρφωση.

Κατά την διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών, με ομάδα ομογνωμόνων και ομοφρονούντων φίλων του από τα γυμνασιακά χρόνια ανέπτυξε σπουδαία δράση, οργανώνοντας κατηχητικά, ομιλίες και άλλες εκδηλώσεις, όπου ανεδείχθησαν τα ψυχικά, πνευματικά, ηγετικά και οργανωτικά χαρίσματά του. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές, λόγω της παρεχομένης εκείνη την εποχή αγωγής και κατευθύνσεως, εσκέπτετο την ιερωσύνη, με απώτερον σκοπό την εξωτερική ιεραποστολή· έκρινε όμως ότι θα ήταν καλύτερο να αρχίση την προετοιμασία για τον σκοπό αυτό σε ένα μοναστήρι. Απευθύνεται τότε προς τον μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο, που μόλις είχε αναλάβει τα ποιμαντικά του καθήκοντα και είχε φήμη φιλομονάχου επισκόπου.

Η κουρά του Γέροντα Αιμιλιανού ως μοναχού

Ήλθε στα Τρίκαλα το 1960 και ανέθεσε τα καθ΄ εαυτόν στον ποιμενάρχη, ο οποίος την 9η Δεκεμβρίου 1960 τον έκειρε μοναχό με το όνομα Αιμιλιανός. Ως μοναχός ενεγράφη στο Μοναχολόγιο της Ιεράς Μονής Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου. Την 11η του ιδίου μηνός ο σεβασμιώτατος τον χειροτονεί διάκονο στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Τρικάλων και εν συνεχεία τον αποστέλλει σε διάφορες μονές των Μετεώρων, οι οποίες διήρχοντο τότε περίοδο λειψανδρίας, έως ότου τον εχειροτόνησε ιερέα στην Ιερά Μονή Βυτουμά, κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το έτος 1961.

Μετά την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του εγκατεβίωσε στην Ιερά Μονή Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου, όπου και παρέμεινε επί ένα τετράμηνο, έως τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους. Στον έρημο και απομονωμένο εκείνον τόπο έζησε σε πλήρη μόνωση και ησυχία, εκζητώντας εμπόνως και εκτενώς τον Θεόν, «τον λυτρούμενον από καταιγίδος και ολιγοψυχίας». Ο Κύριος, εν τη προνοία του, έγινε ευήκοος εις τας μυστικός κραυγάς του, επεφάνη εις τον δούλον του και μεταμορφώνοντας την ύπαρξή του εν τω φωτί, του απεκάλυψε «οδούς ζωής».

Εστράφη πλέον με όλον του τον πόθο και τις δυνάμεις στην μοναχική ζωή και μέσα από τα εναπομείναντα λείψανά της οραματίζεται με ανυπέρβλητο θάρρος και Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης, ηγούμενος Μονής Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (+2019) – 9 Μαΐου»

Advertisements

Άγιος Αιγίδιος (St Giles) ο Αθηναίος, ερημίτης και ηγούμενος Μονής στη Γαλλίας (+721) – 1 Σεπτεμβρίου

http://orthodoxyofmyheart.wordpress.com

ORTHODOXY OF MY HEART

Άγιος Αιγίδιος (St Giles) ο Αθηναίος,

ερημίτης και ηγούμενος Μονής στη Γαλλία (+721)

1 Σεπτεμβρίου

Πηγή:

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/01/giles-1.html

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

Γόνος μιας από τις πλουσιώτερες οικογένειες των Αθηνών ήταν ο Άγιος Αιγίδιος. Οι θεοσεβείς γονείς του, Θεόδωρος και Πελαγία, του ενέπνευσαν τα ευγενέστερα θρησκευτικά αισθήματα και όλες τις χριστιανικές αρετές. Προώδευσε δε τόσο στην τελειότητα, ώστε απέκτησε το χάρισμα να θαυματουργή.

Μετά τον θάνατο των γονέων του, διεμοίρασε στους πτωχούς την μεγάλη περιουσία του και αποφάσισε να φύγη μακριά, για να ασκητεύση. Έτσι, μια νύκτα ανεχώρησε κρυφά μ’ ένα πλοίο για την Μασσαλία της Γαλλίας. Στην διάρκεια του ταξιδιού, με τις προσευχές του, έσωσε επιβάτες και πλήρωμα από αναπόφευκτο ναυάγιο.

Όταν έφθασε στον προορισμό του, ανέβηκε τον Ροδανό ποταμό και κατέφυγε σε μια άγρια χαράδρα. Εκεί, σε μια απρόσιτη σπηλιά, βρήκε τον πατριώτη του Άγιο Βενέδιμο. Μαζί αγωνίσθηκαν για την απόκτησι της τελειότητος.

Σύντομα οι χωρικοί ανακάλυψαν το κρησφύγετό του και οι ασθενείς, γνωρίζοντας το χάρισμά του, άρχισαν να συρρέουν προσμένοντας κάποιο θαύμα. Ο Άγιος Αιγίδιος αναγκάσθηκε τότε να εγκαταλείψη τον αγαπητό του δάσκαλο και να καταφύγη μακριά, σε μια ακατοίκητη κοιλάδα του Ροδανού, την Φλαβιανή.

Βρήκε μια σπηλιά και αποφάσισε να κατοικήση εκεί. Κατάκοπος από την περιπλάνησι έκανε την προσευχή του και έπεσε να κοιμηθή. Το πρωί, μόλις άνοιξε τα μάτια του, αντίκρυσε μπροστά του ένα θηλυκό ελάφι. Στεκόταν άφοβα μπροστά του και, μόλις ο Άγιος σηκώθηκε, πήγε και γονάτισε μπροστά στα πόδια του. Το ζώο αυτό έμεινε κοντά του και του πρόσφερε το γάλα του για τροφή.

Ο βασιλιάς των Βησιγότθων Φλάβιος Βάμβα, που είχε κατακτήσει εκείνα τα μέρη, βγήκε μια ημέρα για κυνήγι στην κοιλάδα του Ροδανού με την ακολουθία του. Ξαφνικά είδε μπροστά του το ελάφι του Αγίου και άρχισε να το καταδιώκη. Εκείνο όπως ήταν φυσικό, κατέφυγε στην σπηλιά, αναζητώντας την προστασία του Αγίου Αιγιδίου. Σε λίγο έπεσε η νύκτα και οι κυνηγοί έφυγαν. Κάποιο βέλος όμως, που είχαν ρίξει την ώρα που το ελάφι έμπαινε στην σπηλιά, είχε πληγώσει τον Αιγίδιο στο χέρι.

Την επόμενη ημέρα οι κυνηγοί ξαναγύρισαν, αναζητώντας το θήραμά τους. Μπήκαν στην σπηλιά και έμειναν κατάπληκτοι από το θέαμα που αντίκρυσαν. Ο ερημίτης κειτόταν αιμόφυρτος και δίπλα του το ελάφι, γονατισμένο, έγλυφε την πληγή του.

Ο Φλάβιος συγκινήθηκε και ζήτησε να περιθάλψη τον Άγιο. Εκείνος τον ευχαρίστησε ,του δήλωσε όμως ότι προτιμά να του μείνη η πληγή, για να έχη έτσι την ευκαιρία να υποφέρη για τον Σωτήρα του. Ο Φλάβιος, θαυμάζοντας την αγιότητα του ερημίτη, όχι μόνο άφησε ανενόχλητο το ελάφι, αλλά έκτισε δύο Εκκλησίες και μία Μονή για να στεγάση τους μοναχούς μαθητές του ο Άγιος. Έναν μόνο όρο του έθεσε: να διευθύνη ως Ηγούμενος την Μονή όσο θα ζούσε.

Πράγματι, ο Άγιος Αιγίδιος διηύθυνε με σωφροσύνη και πατρικά αισθήματα την Μονή μέχρι το 721, οπότε παρέδωσε την ωραία του ψυχή στον Θεό, σε ηλικία 83 χρόνων.

Άγιος Κωνσταντίνος Νεομάρτυς στην Καππούα (Καππά) Καρδίτσας (+1610) – 18 Αυγούστου

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Άγιος Κωνσταντίνος Νεομάρτυς

στην Καππούα (Καππά) Καρδίτσας (+1610)

18 Αυγούστου

Ἡ Ἐκκλησία μας τόν Μάϊο τοῦ 2007 ἀνεκήρυξε ἕνα νέο Ἅγιο, τόν ὁποῖο καί κατέταξε στόν ἔνδοξο χορό τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων καί καθιέρωσε τήν μνήμη του στίς 18 Αὐγούστου, πού ἦταν καί ἡ ἡμέρα τοῦ Μαρτυρίου του.

Τό ὄνομά του ἦταν Κωνσταντίνος καί καταγόταν ἀπ᾽ τήν Καππούα τοῦ νομοῦ Καρδίτσας. Σήμερα τό χωριό ὀνομάζεται Καππά. Ἔζησε στά τέλη τοῦ 16ου αἰῶνος, σέ περίοδο πού ὁ Ἑλληνισμός ὑπέφερε φρικτά ἀπ᾽ τίς βαρειές ἁλυσσίδες τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς.

Ὁ Κωνσταντίνος ἦταν μουσουλμάνος καί ὀνομαζόταν Σαΐμ. Ζοῦμε μέ πολλές ἀνέσεις στό ἀρχοντικό τοῦ πατέρα του, πού ἦταν Τοῦρκος ἀξιωματοῦχος. Ὁ μικρός Σαΐμ, ἄν καί ἔβλεπε καθημερινά στό πρόσωπο τοῦ πατέρα του τό μίσος πού ἔτρεφε πρός τούς Χριστιανούς, ἐντούτοις αὐτός δέν ἐπηρεαζόταν. Διατηροῦσε μέσα του συμπάθεια πρός τούς κατατρεγμένους ραγιάδες, τούς Ἕλληνες.

Στήν περιοχή τους ὑπῆρχε τό μοναστήρι τοῦ Ἁγ. Νικολάου Καππούας. Σέ μία του ἐπίσκεψι γνώρισε ἕνα λόγιο μοναχό ἀπ᾽ τή Μονή, καί μέ τόν καιρό ἄρχισε νά κάνη ἐρωτήσεις γιά τήν Χριστιανική διδασκαλία καί τόν Σωτήρα Χριστό. Γρήγορα ἡ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου τόν σαγήνεψε. Τά σκοτάδια τῆς ψυχῆς του διαλύθηκαν. Σύντομα ὁλοπρόθυμα καί ὑπεύθυνα δέχθηκε νά βαπτισθῆ, κρυφά ἀπό τούς γονεῖς του. Τό ὄνομα πού τοῦ δόθηκε, ἦταν Κωνσταντίνος.

Τήν ἐνέργειά του, ὅμως, αὐτή τήν πληροφορήθηκε ὁ πατέρας του καί θεωρώντας ὠς ὑπαίτιο τό μοναστήρι, τό ἔκαψε ὁλόκληρο, καί ἡ Μονή τυλίχθηκε στίς φλόγες. Οἱ μοναχοί, μέ ἔγκαιρη προειδοποίσησι ἀπ᾽ τόν Κωνσταντίνο, κατέφυγαν στά ἀπόρθητα Μετέωρα.

Ἔτσι ὀ πατέρας στράφηκε ἐναντίον τοῦ υἱοῦ του, στή ἀρχή μέ ὑποσχέσεις γιά πλούτη καί τιμές. Ἀρνήθηκε ὁ Κωνσταντίνος λέγοντας σταθερά:

—Γεννήθηκα μουσουλμάνος, ἀλλά Χριστιανός θά πεθάνω.

Ὁ πατέρας του θυμωμένος, ἀντί νά τόν τιμωρήση μέ θάνατο, θεώρησε προτιμώτερο νά τόν κλείση στή φυλακή, τελείως μόνο του καί περιφρονημένο, μέ τήν ἐλπίδα καί τήν ὑπόσχεσι ὅτι θά τόν ἐλευθέρωνε τότε μόνο, ἄν μετάνοιωνε γιά τό λάθος του καί ἐπέστρεφε πάλι στό Μωάμεθ.

Πρωΐ καί βράδυ οἱ Ἀγαρηνοί περνοῦσαν καί τόν ρωτοῦσαν ἄν μετάνοιωσε. Ἡ ἀπάντησί του ἦταν πάντα ἡ ἴδια:

—Τό Χριστό μου δέν θά τόν ἀρνηθῶ ποτέ. Δέν φοβᾶμαι τίποτα. Εἶναι δίπλα μου καί μέ δυναμώνει.

Ὁ πατέρας του δέν ἄντεξε ἄλλο τόν ἐμπαιγμό τοῦ γυιοῦ του καί διέταξε νά τόν ξυλοκοπήσουν ἄγρια. Ὁ ἄκακος Κωνσταντίνος δεχόταν τό μαρτυρίο ἀδιαμαρτύρητα. Παρόλο πού ξεσχίσθηκαν οἱ σάρκες του ἀπ᾽ τά ξυλοκοπήματα, τόσο καί πιό πολύ γιγάντωνε μέσα του ἡ πίστι.

Μή ἀντέχοντας ἄλλο ὁ πατέρας τήν σταθερότητα τοῦ γυιοῦ του, διέταξε νά τόν ἀπαγχονίσουν. Ὁ Κωνσταντίνος ἀντιμετώπισε τήν εἴδησι μέ ψυχραιμία. Ἔτσι οἱ Ἀγαρηνοί στρατιῶτες, μαζί μέ τόν πατέρα, τόν ὁδήγησαν ἔξω ἀπ᾽ τήν πόλι, ὅπου σήμερα εἶναι κτισμένο τό χωριό Καππά. Ἐκεῖ τόν κρέμασαν κάτω ἀπό ἕνα μεγάλο πλάτανο.

Τρεῖς φορές κόπηκε τό σχοινί καί πέφτοντας κάτω ὁ νεομάρτυρας παρέμεινε ὄρθιος καί ζωντανός! Τό θαῦμα ἦταν πλέον φανερό. Κανένας, ὅμως, δέν συγκινήθηκε, οὔτε κι αὐτός ὁ πατέρας του. Τελικά, ἦταν αὐτός πού διέταξε τούς Ἀγαρηνούς στρατιῶτες του νά τόν ἀποκεφαλίσουν μπροστά του. Ἦταν 18 Αὐγούστου τοῦ ἔτους 1610.

Οἱ Χριστιανοί, μέ δέος ἀλλά καί φόβο, πῆραν κρυφά τό νεκρό σῶμα τοῦ νεομάρτυρα Κωνσταντίνου καί τό ἔθαψαν στήν τοποθεσία “Τρία δένδρα”. Πολλά ὑπῆρξαν τά θαύματά του στούς αἰῶνες πού πέρασαν, εἰδικώτερα κατά τήν διάρκεια τῆς γερμανικῆς Κατοχῆς, καί ἐξακολουθοῦν νά γίνωνται καί σήμερα, γιά ὅσους τόν ἐπικαλοῦνται μέ πίστι.

Αγίες Χλόη, Δάμαρις, Πρίσκιλλα Ιουνία, Φοίβη, Συντύχη, Τρυφαίνα, Τρυφώσα, Μαριάμ, Ευοδία & Περσίδα, οι συνεργάτριες του Αποστόλου Παύλου (+1ος αιώνας)

https://agiologia.wordpress.com

ΑΓΙΟΛΟΓΙΑ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

& ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Αγίες Χλόη, Δάμαρις, Πρίσκιλλα, Ιουνία, Φοίβη

Συντύχη, Τρυφαίνα, Τρυφώσα, Μαριάμ, Ευοδία & Περσίδα,

οι συνεργάτριες του Αποστόλου Παύλου

(+1ος αιώνας)

16 - 4.jpg

Αγία Χλόη η συνεργάτρια του Αποστόλου Παύλου (+1ος αι.)

14 Φεβρουαρίου

Η Αγία Χλόη, που ήταν Κορίνθια (κι όχι Εφέσια όπως αναφέρουν μερικές συναξαριστικές πηγές) ήταν μια πολύ αξιόλογη συνεργάτρια του Απόστολου Παύλου στην Εκκλησία της Κορίνθου.

Η Χλόη ήταν πνευματικά συνδεδεμένη με το μεγάλο Απόστολο του Χριστού. Παραστεκόταν τον Απόστολο στην ιεραποστολική του διακονία, όσο της ήταν δυνατό να το κάνει. Αγωνιούσε για την προκοπή της Εκκλησίας της Κορίνθου και ζούσε κι αυτή κάτι από την αγωνία του Αποστόλου. Γι’ αυτό, όταν προέκυψαν σ’ αυτή την Εκκλησία έριδες, έσπευσε και ενημέρωσε με ανθρώπους του σπιτιού της τον Απόστολο Παύλο, εκεί στην Έφεσο, όπου τότε βρισκόταν. Ο στίχος είναι σαφής: «ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι». (Α’ Κορ. α, 11). Αυτή η ενημέρωση στάθηκε σαν βασική αιτία να γράψει ο Απόστολος την πρώτη του επιστολή προς Κορινθίους.

Η ενημέρωση αυτή που έσπευσε και έκανε η Χλόη στον απόστολο Παύλο, μαρτυρεί όλο τον εσωτερικό κόσμο αυτής της ψυχής καθώς και την βαθιά της πίστη στον Χριστό. Γι’ αυτό και η Αγία Χλόη, δεν ήθελε να υπάρχουν έριδες. Δεν ήθελε να γίνονται φιλονικίες. Δεν ήθελε να κομματιάζονται οι πιστοί. Δεν ήθελε πολλές ομάδες πιστών, αλλά μια και μόνο. Εκείνην που φρονούσε: «ἐγὼ δὲ Χριστοῦ» (Α’ Κορ. α, 12). Γιατί έτσι φρονούσε κι αυτής η καλή ψυχή. Να είναι η Εκκλησία της Κορίνθου ένα σώμα με κεφαλή το Χριστό. Έτσι, όπως το σημειώνει αυτό ο Απόστολος στην επιστολή του προς Κολασσαείς. «καὶ Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αγίες Χλόη, Δάμαρις, Πρίσκιλλα Ιουνία, Φοίβη, Συντύχη, Τρυφαίνα, Τρυφώσα, Μαριάμ, Ευοδία & Περσίδα, οι συνεργάτριες του Αποστόλου Παύλου (+1ος αιώνας)»

Video: Το αίμα του Αγίου Αμφιλόχιου Μακρή της Πάτμου (+1970) ευωδιάζει πριν την κοίμησή του

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

Το αίμα του Αγίου Αμφιλόχιου Μακρή της Πάτμου (+1970)

ευωδιάζει πριν την κοίμησή του