Άγιος Ανδρόνικος Νικόλσκυ, Επίσκοπος Kyoto Ιαπωνίας και Perm Ρωσίας, Ισαπόστολος Ιαπωνίας και Ιερομάρτυς στη Ρωσία, καταγόμενος από το Povodnevo του Yaroslavl της Ρωσίας (+1918) – 4 Ιουνίου και 7 Ιουνίου

http://japanofmyheart.wordpress.com

JAPAN OF MY HEART

Η Ορθοδοξία στην Ιαπωνία

Άγιος Ανδρόνικος Νικόλσκυ, Επίσκοπος Kyoto Ιαπωνίας και Perm Ρωσίας, Ισαπόστολος Ιαπωνίας και Ιερομάρτυς στη Ρωσία, καταγόμενος από το Povodnevo του Yaroslavl της Ρωσίας (+1918)

4 Ιουνίου και 7 Ιουνίου

Ο Άγιος ιερομάρτυς Ανδρόνικος γεννήθηκε την 1η Αυγούστου του 1870 στο χωριό Ποβόντνεβο της επαρχίας Γιαροσλάβ, στην κεντρική Ρωσία. Στο Άγιο Βάπτισμα έλαβε το όνομα Βλαδίμηρος.

Στην ηλικία δέκα χρονών γράφτηκε σε Εκκλησιαστικό Σχολείο και μετά την αποφοίτηση του, το 1885 στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Γιαροσλάβ.

Το 1891, ως αριστούχος απόφοιτος του Σεμιναρίου, έγινε δεκτός στη Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας. Τα χρόνια εκείνα ο νεαρός φοιτητής συναντήθηκε με τον Άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης και ζήτησε τις φωτισμένες συμβουλές του.

Την 1η Αυγούστου του 1893 στον ναό της Ακαδημίας τελέστηκε ή μοναχική του κουρά. Στις 6 Αυγούστου του 1893 ο μοναχός Ανδρόνικος χειροτονήθηκε διάκονος, και στις 22 Ιουλίου του 1895 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1897 διορίζεται από την Ιερά Σύνοδο στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή της Ιαπωνίας.

Τον Μάρτιο του 1899 έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη.

Στις 23 Οκτωβρίου του 1906 ο π. Ανδρόνικος διορίστηκε βοηθός του επισκόπου Νικολάου στην Ιαπωνία. Λόγω της εύθραστης υγείας του αρρώστησε βαριά και στις 7 Ιουλίου του 1907 η Σύνοδος αποφάσισε την ανάκληση του από την Ιαπωνία.

Στις 26 Οκτωβρίου του 1907 η Ίερά Σύνοδος ανέθεσε στον επίσκοπο Ανδρόνικο την προσωρινή διαποίμανση της επαρχίας Χόλμ, και στις 15 Μαρτίου του 1908 διορίστηκε βοηθός του αρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ.

Στις 8 Μαρτίου του 1913 ανέλαβε την διαποίμανση των επαρχιών Ομσκ και Παβλοντάρσκ της Δυτικής Σιβηρίας.

Τον Αύγουστο του 1914. η Ιερά Σύνοδος απεφάσισε να τον μεταθέσει για άλλη φορά στην εκκλησιαστική επαρχία Πέρμ στη Βόρεια Ρωσία.

Στις 6 Ιουνίου του 1918 όργανα του αθεϊστικού καθεστώτος, αφού τον σκέπαζαν ζωντανό με χώμα στον τάφο, πυροβόλησαν μερικές φορές τον γενναίο αθλητή της πίστεως αρχιεπίσκοπο Ανδρόνικο και σε λίγο το μαρτυρικό του λείψανο ήταν θαμένο στη γη.

Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ

Στις 3 Ιουνίου του 1918 ο ιεράρχης πληροφορήθηκε τα σχέδια της συλλήψεώς του από έναν τυχαίο ακροατή τους. Αποφάσισε, ωστόσο, να μην εγκαταλείπει την επαρχία, αλλά να παραμείνει στη θέση του, ανάμεσα στο ποίμνιό του, και, αν ήταν θέλημα του Κυρίου, να μαρτυρήσει γι’ Αυτόν.

Ενημέρωσε τους συνεργάτες του. Έστειλαν στο καμπαναριό του Καθεδρικού Ναού τον μοναχό Μιχαήλ με την εντολή να σημάνει συναγερμό με τις καμπάνες τη στιγμή της συλλήψεως.

Την ίδια νύχτα, μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα, όλο το τετράγωνο, στο οποίο βρισκόταν το επισκοπείο, κυκλώθηκε από στρατιώτες. Είχαν φέρει μιαν άμαξα με γρήγορα άλογα, με την οποία θα έβγαζαν τον αρχιεπίσκοπο από την πόλη το συντομότερο δυνατό και θα τον οδηγούσαν στη γειτονική πόλη Μοτοβίλιχα.

Μέσα στο σκοτάδι μερικές φιγούρες πλησίασαν την εξώπορτα της αρχιερατικής κατοικίας. Ήταν κλειδωμένη. Την ξήλωσαν και μπήκαν. Χτύπησαν την άλλη πόρτα. Άνοιξε ο θυρωρός.

-Πού είναι ο Ανδρόνικος;
-Πάνω.

Μερικοί οπλισμένοι στρατιώτες έμειναν εκεί. Ανέβηκαν μόνο τρεις άνδρες, ο πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Περμ Μάλκωφ, ο αστυνομικός διευθυντής της Περμ Ιβάντσενκο και ο βοηθός του αστυνομικού διευθυντή της Μοτοβίλιχα, Ζουζγκώφ. Ο δεσπότης αγρυπνούσε μαζί με δύο κληρικούς.

-Ποιος από σας είναι ο αρχιεπίσκοπος Ανδρόνικος; τους ρώτησαν.
-Εγώ είμαι, απάντησε ήρεμα ο ιεράρχης.

Τη στιγμή εκείνη οι καμπάνες του Καθεδρικού Ναού σήμαναν συναγερμό. Ακούστηκαν μερικοί πυροβολισμοί, και η καμπανοκρουσία σταμάτησε.

Πρόσταξαν τον αρχιεπίσκοπο να τους ακολουθήσει δίχως χρονοτριβή. Εκείνος υπάκουσε αδιαμαρτύρητα. Σε λίγα λεπτά έμπαινε στην άμαξα, που περίμενε μπροστά στην εξώπορτα, μ’ ένα τριμμένο ράσο, έναν καλογερικό σκούφο, το αρχιερατικό του εγκόλπιο και το ραβδί του στο χέρι. Δίπλα του κάθησε ο Ζουζγκώφ και απέναντί του ένας από τους επιτρόπους. Αμέσως η άμαξα κίνησε για τη Μοτοβίλιχα.

Οι στρατιώτες στο μεταξύ συνέλαβαν όσους βρήκαν στο επισκοπείο: τον αρχιμανδρίτη Παχώμιο, τον διάκονο Ευλόγιο, τον φύλακα, τον θυρωρό και τον κλητήρα. Τους μετέφεραν όλους αρχικά στην Εκτελεστική Επιτροπή και έπειτα στη φυλακή. Σύντομα, όμως, τους άφησαν ελεύθερους, αφού πρώτα τους πειθανάγκασαν να υποσχεθούν ενυπόγραφα ότι δεν θα μιλούσαν σε κανέναν για τη σύλληψη του αρχιεπισκόπου.

Η άμαξα σταμάτησε στο Αστυνομικό Τμήμα της Μοτοβίλιχα για αλλαγή αλόγων. Κατέβασαν τον δεσπότη και τον έκλεισαν σ’ ένα γραφείο. Τότε τηλεφώνησε ο πρόεδρος της Επιτροπής Εργατών της Μοτοβίλιχα Μιάσνικωφ και ζήτησε να τον περιμένουν. Άλλωστε, η μέρα είχε ήδη χαράξει. Η κίνηση, που είχε αρχίσει στους δρόμους, φόβιζε τους επίδοξους φονιάδες του αρχιεπισκόπου.

Όταν σε λίγο ήρθε ο Μιάσνικωφ, ανακοίνωσε στους αστυνομικούς πως αποφασίστηκε η αναβολή της εκτελέσεως. Το γνωστοποίησαν στον ιεράρχη, αλλά εκείνος δεν το πίστεψε.

-Γνωρίζω ότι θα με εκτελέσουν, είπε με βεβαιότητα….

Στις 5 Ιουνίου το βράδυ έγινε η μεταφορά του ιεράρχη στην Περμ και η παράδοσή του στην Εκτελεστική Επιτροπή….

Όλη την ημέρα της 6ης Ιουνίου του 1918 ο αρχιεπίσκοπος την πέρασε κλεισμένος στο κρατητήριο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Περμ. Τον φρουρούσαν κόκκινοι στρατιώτες ιδιαίτερα σκληροί, που τον χλεύαζαν και τον έβριζαν ασταμάτητα.

Το βράδυ τον έφεραν στο γραφείο για ανάκριση. Για πολλή ώρα ο πρόεδρος της Επιτροπής Μάλκωφ και το μέλος της Σίβκωφ τον βομβάρδιζαν με ερωτήσεις. Δεν απάντησε σε καμία. Είχε κλειστεί στον εαυτό του και προσευχόταν ακατάπαυστα. Στο πρόσωπό του ήταν ζωγραφισμένες η ειρήνη και η ανδρεία…

Οι ανακριτές, βλέποντας ότι έχαναν τον καιρό τους, τον έστειλαν πάλι στο κρατητήριο. Η εκτέλεσή του ανατέθηκε στους αστυνομικούς Ουβάρωφ και Πλατούνωφ και σε τρεις Λιθουανούς.

Στη μία η ώρα μετά τα μεσάνυχτα έβγαλαν τον ιεράρχη από το κρατητήριο. Τότε πετάχτηκε από το υπόγειο ο Ζουζγκώφ και ζήτησε από τον Πλατούνωφ να τον πάρουν μαζί τους, γιατί ήθελε να παραβρεθεί «στην ταφή του Ανδρόνικου». Ο Πλατούνωφ του είπε ν’ ανέβει στην άμαξα και να καθήσει δίπλα στον αρχιεπίσκοπο.

Στον δρόμο ο ιεράρχης ήταν καλοδιάθετος. Κάποια στιγμή γύρισε στον Ζουζγκώφ και του παραπονέθηκε ήρεμα:

-Στο Αστυνομικό Τμήμα της Μοτοβίλιχα μου φέρθηκαν καλύτερα. Εκεί δεν με χλεύαζαν…

Αντί γι’ άλλη απόκριση ο Ζουζγκώφ του είπε οργισμένα:

-Ανακαλέστε την απόφαση για απεργία των παπάδων!
-Όχι, δεν θα την ανακαλέσω. Γνωρίζω καλά ότι με πάτε για εκτέλεση.

Ακολούθησαν την κεντρική οδό Σιμπίρσκι και βγήκαν από την Περμ. Πέντε βέρστια μακριά από την πόλη έστριψαν αριστερά και μπήκαν στο δάσος. Σταμάτησαν εκατό μέτρα πιό πέρα και κατέβηκαν από την άμαξα.

Ο Ζουζγκώφ έδωσε στον αρχιεπίσκοπο ένα από τα σκαπτικά εργαλεία, που είχαν πάρει μαζί τους, και τον πρόσταξε:

-Σκάψε τον τάφο σου!

Ο ιεράρχης άρχισε να σκάβει. Τον βοηθούσαν οι τρεις Λιθουανοί. Όταν τελείωσε, ο Ζουζγκώφ του έδωσε νέα προσταγή:

-Έλα, ξάπλωσε!

Υπάκουσε. Ο τάφος, όμως, ήταν μικρός και δεν τον χωρούσε. Σηκώθηκε και έσκαψε λίγο ακόμα. Ξάπλωσε για δεύτερη φορά στον τάφο, αλλά αυτός και πάλι αποδείχθηκε μικρός. Με το τρίτο σκάψιμο τον έφερε στα μέτρα του. Τότε ζήτησε την άδεια να προσευχηθεί. Του το επέτρεψαν. Προσευχήθηκε γύρω στα δέκα λεπτά. Έπειτα, αφού στράφηκε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και ευλόγησε από μακριά το ποίμνιο του, είπε στους δήμιους του:

-Είμαι έτοιμος.
-Δεν θα σε τουφεκίσω, τον απείλησε ο Ζουζγκώφ. Ζωντανό θα σε θάψω, αν δεν ανακαλέσεις την απόφαση για την απεργία.
-Δεν θα την ανακαλέσω ποτέ, αποκρίθηκε ο ιεράρχης, ξαπλώνοντας στον τάφο.

Οι Λιθουανοί άρχισαν να τον σκεπάζουν με χώμα.

Ο Ζουζγκώφ πυροβόλησε μερικές φορές. Το σώμα του αρχιεπισκόπου ήταν εντελώς ακίνητο. Στη συνέχεια ο Πλατούνωφ πυροβόλησε δύο φορές. Τέλος, ο Ζουζγκώφ έριξε τη χαριστική βολή. Σε λίγο το μαρτυρικό λείψανο ήταν θαμμένο στη γη….

Σαν επίλογος

Στην τελευταία πασχαλινή εγκύκλιό του προς το πλήρωμα της Εκκλησίας της Περμ ο άγιος ιερομάρτυς Ανδρόνικος έγραφε:

«Πέρασε ένας χρόνος αφ’ ότου η ζωή μας μετατράπηκε σε σκόνη από το φύσημα της βουλήσεως του Θεού, που μας εγκατέλειψε πρόσκαιρα και παιδαγωγικά. Με τέτοιους σκληρούς τρόπους συνέτιζε ο Κύριος το γένος μας από τα πανάρχαια χρόνια. Μέσα στα πιο τρομερά γεγονότα της ζωής, μέσα στις πιο μεγάλες συμφορές, όχι μόνο ορισμένοι άνθρωποι αλλά και λαοί ολόκληροι συναισθάνονταν την αδυναμία τους, αναγνώριζαν την αμαρτωλότητά τους και επέστρεφαν στον παντοδύναμο Προνοητή…

Ας παραδεχθούμε την ενοχή μας ενώπιον του Θεού, ας παραδεχθούμε πως Εκείνος μόνο έχει τη δύναμη να μας σώσει, και ας ζητήσουμε ολόψυχα τη βοήθειά Του. Βλέπουμε ήδη, άλλωστε, ότι μας ευλογεί το παντοκρατορικό Του χέρι. Κοιτάξτε πόσο μας ωφέλησαν, πόσο μας αφύπνισαν, πόσο μας ψύχωσαν τα διατάγματα για την πίστη και την Εκκλησία, που εκδόθηκαν πρόσφατα στη χώρα μας. Η θύελλα σκορπίζει τον βαρύ, πυρωμένο και πνιγερό αέρα… Μπροστά στον κίνδυνο της στερήσεως της ελευθερίας τους, της ελευθερίας να πιστεύουν και να προσεύχονται, οι ορθόδοξοι Ρώσοι απέκτησαν πιο θερμή πίστη και πιο θερμή αγάπη προς την Εκκλησία…

Υπήρξαν αρχιερείς, ιερείς και μοναχοί που αναδείχθηκαν μάρτυρες και ομολογητές. Και οι πιστοί λαϊκοί με αυτοθυσία όρθωσαν το ανάστημά τους για την υπεράσπιση της πίστεως και της αγίας Εκκλησίας. Ήδη πολλοί, σε διάφορους τόπους, θυσίασαν και τη ζωή τους για την πίστη. Ο Κύριος ας αναπαύσει τις ψυχές τους και ας ελεήσει με τις προσευχές τους κι εμάς και τη Ρωσία».

Άγιε του Θεού ιερομάρτυρα Ανδρόνικε, πρέσβευε υπέρ ημών.

 

Advertisements

Ανώνυμοι Άγιοι Νεομάρτυρες γυναίκα και παιδιά στη Σελευκούπολη της Συρίας (+2019) – 12 Μαΐου

http://orthodoxweb.blogspot.com

ORTHODOX WEB

Ανώνυμοι Άγιοι Νεομάρτυρες γυναίκα και παιδιά

στη Σελευκούπολη της Συρίας (+2019)

12 Μαΐου

Γυναίκα και παιδιά Νεομάρτυρες στη Συρία οι οποίοι μαρτύρησαν από επίθεση τζιχαντιστών την ώρα του Κατηχητικού Σχολείου μετά τη Θεία Λειτουργία στις 12 Μαΐου 2019 στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου της Σελευκούπολης της Συρίας. Την κηδεία τέλεσε ο Μητροπολίτης Επιφανείας Νικόλαος.

 

Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης, ηγούμενος Μονής Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (+2019) – 9 Μαΐου

http://orthodoxweb.blogspot.com

ORTHODOX WEB

Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης,

ηγούμενος Μονής Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (+2019)

9 Μαΐου

Πηγή:

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/05/9.html

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

«Εγνώρισάς μοι οδούς ζωής· πληρώσεις με ευφροσύνης μετά του προσώπου σου…» (Ψαλμ. 15,11)

Ο Γέροντας αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός, κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης, υπήρξε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας από το 1973 έως το 2000, γεννήθηκε στην Νίκαια Πειραιώς το 1934 από ευσεβείς γονείς, η καταγωγή του όμως είχε μικρασιατικές ρίζες. Η εκ πατρός γιαγιά του Ευδοξία ήταν Κωνσταντινουπολίτισσα, ο δε παππούς του Αλέξανδρος κατήγετο από την Σηλυβρία της Θράκης και εφοίτησε στην περιώνυμη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το έτος 1906 μετοίκησαν στα Σήμαντρα της ευλογημένης γης της Καππαδοκίας, όπου εχρημάτισαν δημοδιδάσκαλοι για τις ανάγκες του ελληνισμού, και στην Ελλάδα ήλθαν μετά την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών. Έγγαμοι όντες, επολιτεύοντο ως μοναχοί, αγρυπνούντες και προσευχόμενοι. Χαρακτηριστικό είναι ότι η γιαγιά εκοιμήθη ως μοναχή με το όνομα Ευταξία, η δε μητέρα του ως μοναχή Αιμιλιανή.

Ο Γέροντας εκληρονόμησε από τον παππού τα πνευματικά και σωματικά χαρίσματά του και από την γιαγιά του ανεξάλειπτα πνευματικά βιώματα. Παιδιόθεν έφερε εντός του τον πόθο της αφιερώσεως και επιδιδόταν στην μελέτη του Ευαγγελίου και πολλών πατερικών βιβλίων, καθώς και στην αδιάλειπτη ευχή του Ιησού, απ΄ όπου αρυόταν αυθεντικές απαντήσεις και θείες εμπνεύσεις για την πορεία της ζωής του.

Έλαβε την πρωτοβάθμιον εγκύκλιο παιδεία στα Σήμαντρα Χαλκιδικής, όπου είχε εγκατασταθή η γιαγιά του, ενώ την δευτεροβάθμιον στην Νίκαια Πειραιώς, όπου διέμεναν οι γονείς του, με άριστη πάντοτε επίδοση. Τις σπουδές του συνέχισε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αρχικώς στην Νομική Σχολή επί δύο έτη, εν συνεχεία δε στην Θεολογική, για να λάβη ανάλογη με τις εφέσεις της ψυχής του μόρφωση.

Κατά την διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών, με ομάδα ομογνωμόνων και ομοφρονούντων φίλων του από τα γυμνασιακά χρόνια ανέπτυξε σπουδαία δράση, οργανώνοντας κατηχητικά, ομιλίες και άλλες εκδηλώσεις, όπου ανεδείχθησαν τα ψυχικά, πνευματικά, ηγετικά και οργανωτικά χαρίσματά του. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές, λόγω της παρεχομένης εκείνη την εποχή αγωγής και κατευθύνσεως, εσκέπτετο την ιερωσύνη, με απώτερον σκοπό την εξωτερική ιεραποστολή· έκρινε όμως ότι θα ήταν καλύτερο να αρχίση την προετοιμασία για τον σκοπό αυτό σε ένα μοναστήρι. Απευθύνεται τότε προς τον μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο, που μόλις είχε αναλάβει τα ποιμαντικά του καθήκοντα και είχε φήμη φιλομονάχου επισκόπου.

Η κουρά του Γέροντα Αιμιλιανού ως μοναχού

Ήλθε στα Τρίκαλα το 1960 και ανέθεσε τα καθ΄ εαυτόν στον ποιμενάρχη, ο οποίος την 9η Δεκεμβρίου 1960 τον έκειρε μοναχό με το όνομα Αιμιλιανός. Ως μοναχός ενεγράφη στο Μοναχολόγιο της Ιεράς Μονής Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου. Την 11η του ιδίου μηνός ο σεβασμιώτατος τον χειροτονεί διάκονο στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Τρικάλων και εν συνεχεία τον αποστέλλει σε διάφορες μονές των Μετεώρων, οι οποίες διήρχοντο τότε περίοδο λειψανδρίας, έως ότου τον εχειροτόνησε ιερέα στην Ιερά Μονή Βυτουμά, κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το έτος 1961.

Μετά την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του εγκατεβίωσε στην Ιερά Μονή Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου, όπου και παρέμεινε επί ένα τετράμηνο, έως τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους. Στον έρημο και απομονωμένο εκείνον τόπο έζησε σε πλήρη μόνωση και ησυχία, εκζητώντας εμπόνως και εκτενώς τον Θεόν, «τον λυτρούμενον από καταιγίδος και ολιγοψυχίας». Ο Κύριος, εν τη προνοία του, έγινε ευήκοος εις τας μυστικός κραυγάς του, επεφάνη εις τον δούλον του και μεταμορφώνοντας την ύπαρξή του εν τω φωτί, του απεκάλυψε «οδούς ζωής».

Εστράφη πλέον με όλον του τον πόθο και τις δυνάμεις στην μοναχική ζωή και μέσα από τα εναπομείναντα λείψανά της οραματίζεται με ανυπέρβλητο θάρρος και Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης, ηγούμενος Μονής Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (+2019) – 9 Μαΐου»

Άγιος Αιγίδιος (St Giles) ο Αθηναίος, ερημίτης και ηγούμενος Μονής στη Γαλλίας (+721) – 1 Σεπτεμβρίου

http://orthodoxyofmyheart.wordpress.com

ORTHODOXY OF MY HEART

Άγιος Αιγίδιος (St Giles) ο Αθηναίος,

ερημίτης και ηγούμενος Μονής στη Γαλλία (+721)

1 Σεπτεμβρίου

Πηγή:

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/01/giles-1.html

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

Γόνος μιας από τις πλουσιώτερες οικογένειες των Αθηνών ήταν ο Άγιος Αιγίδιος. Οι θεοσεβείς γονείς του, Θεόδωρος και Πελαγία, του ενέπνευσαν τα ευγενέστερα θρησκευτικά αισθήματα και όλες τις χριστιανικές αρετές. Προώδευσε δε τόσο στην τελειότητα, ώστε απέκτησε το χάρισμα να θαυματουργή.

Μετά τον θάνατο των γονέων του, διεμοίρασε στους πτωχούς την μεγάλη περιουσία του και αποφάσισε να φύγη μακριά, για να ασκητεύση. Έτσι, μια νύκτα ανεχώρησε κρυφά μ’ ένα πλοίο για την Μασσαλία της Γαλλίας. Στην διάρκεια του ταξιδιού, με τις προσευχές του, έσωσε επιβάτες και πλήρωμα από αναπόφευκτο ναυάγιο.

Όταν έφθασε στον προορισμό του, ανέβηκε τον Ροδανό ποταμό και κατέφυγε σε μια άγρια χαράδρα. Εκεί, σε μια απρόσιτη σπηλιά, βρήκε τον πατριώτη του Άγιο Βενέδιμο. Μαζί αγωνίσθηκαν για την απόκτησι της τελειότητος.

Σύντομα οι χωρικοί ανακάλυψαν το κρησφύγετό του και οι ασθενείς, γνωρίζοντας το χάρισμά του, άρχισαν να συρρέουν προσμένοντας κάποιο θαύμα. Ο Άγιος Αιγίδιος αναγκάσθηκε τότε να εγκαταλείψη τον αγαπητό του δάσκαλο και να καταφύγη μακριά, σε μια ακατοίκητη κοιλάδα του Ροδανού, την Φλαβιανή.

Βρήκε μια σπηλιά και αποφάσισε να κατοικήση εκεί. Κατάκοπος από την περιπλάνησι έκανε την προσευχή του και έπεσε να κοιμηθή. Το πρωί, μόλις άνοιξε τα μάτια του, αντίκρυσε μπροστά του ένα θηλυκό ελάφι. Στεκόταν άφοβα μπροστά του και, μόλις ο Άγιος σηκώθηκε, πήγε και γονάτισε μπροστά στα πόδια του. Το ζώο αυτό έμεινε κοντά του και του πρόσφερε το γάλα του για τροφή.

Ο βασιλιάς των Βησιγότθων Φλάβιος Βάμβα, που είχε κατακτήσει εκείνα τα μέρη, βγήκε μια ημέρα για κυνήγι στην κοιλάδα του Ροδανού με την ακολουθία του. Ξαφνικά είδε μπροστά του το ελάφι του Αγίου και άρχισε να το καταδιώκη. Εκείνο όπως ήταν φυσικό, κατέφυγε στην σπηλιά, αναζητώντας την προστασία του Αγίου Αιγιδίου. Σε λίγο έπεσε η νύκτα και οι κυνηγοί έφυγαν. Κάποιο βέλος όμως, που είχαν ρίξει την ώρα που το ελάφι έμπαινε στην σπηλιά, είχε πληγώσει τον Αιγίδιο στο χέρι.

Την επόμενη ημέρα οι κυνηγοί ξαναγύρισαν, αναζητώντας το θήραμά τους. Μπήκαν στην σπηλιά και έμειναν κατάπληκτοι από το θέαμα που αντίκρυσαν. Ο ερημίτης κειτόταν αιμόφυρτος και δίπλα του το ελάφι, γονατισμένο, έγλυφε την πληγή του.

Ο Φλάβιος συγκινήθηκε και ζήτησε να περιθάλψη τον Άγιο. Εκείνος τον ευχαρίστησε ,του δήλωσε όμως ότι προτιμά να του μείνη η πληγή, για να έχη έτσι την ευκαιρία να υποφέρη για τον Σωτήρα του. Ο Φλάβιος, θαυμάζοντας την αγιότητα του ερημίτη, όχι μόνο άφησε ανενόχλητο το ελάφι, αλλά έκτισε δύο Εκκλησίες και μία Μονή για να στεγάση τους μοναχούς μαθητές του ο Άγιος. Έναν μόνο όρο του έθεσε: να διευθύνη ως Ηγούμενος την Μονή όσο θα ζούσε.

Πράγματι, ο Άγιος Αιγίδιος διηύθυνε με σωφροσύνη και πατρικά αισθήματα την Μονή μέχρι το 721, οπότε παρέδωσε την ωραία του ψυχή στον Θεό, σε ηλικία 83 χρόνων.

Άγιος Κωνσταντίνος Νεομάρτυς στην Καππούα (Καππά) Καρδίτσας (+1610) – 18 Αυγούστου

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Άγιος Κωνσταντίνος Νεομάρτυς

στην Καππούα (Καππά) Καρδίτσας (+1610)

18 Αυγούστου

Ἡ Ἐκκλησία μας τόν Μάϊο τοῦ 2007 ἀνεκήρυξε ἕνα νέο Ἅγιο, τόν ὁποῖο καί κατέταξε στόν ἔνδοξο χορό τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων καί καθιέρωσε τήν μνήμη του στίς 18 Αὐγούστου, πού ἦταν καί ἡ ἡμέρα τοῦ Μαρτυρίου του.

Τό ὄνομά του ἦταν Κωνσταντίνος καί καταγόταν ἀπ᾽ τήν Καππούα τοῦ νομοῦ Καρδίτσας. Σήμερα τό χωριό ὀνομάζεται Καππά. Ἔζησε στά τέλη τοῦ 16ου αἰῶνος, σέ περίοδο πού ὁ Ἑλληνισμός ὑπέφερε φρικτά ἀπ᾽ τίς βαρειές ἁλυσσίδες τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς.

Ὁ Κωνσταντίνος ἦταν μουσουλμάνος καί ὀνομαζόταν Σαΐμ. Ζοῦμε μέ πολλές ἀνέσεις στό ἀρχοντικό τοῦ πατέρα του, πού ἦταν Τοῦρκος ἀξιωματοῦχος. Ὁ μικρός Σαΐμ, ἄν καί ἔβλεπε καθημερινά στό πρόσωπο τοῦ πατέρα του τό μίσος πού ἔτρεφε πρός τούς Χριστιανούς, ἐντούτοις αὐτός δέν ἐπηρεαζόταν. Διατηροῦσε μέσα του συμπάθεια πρός τούς κατατρεγμένους ραγιάδες, τούς Ἕλληνες.

Στήν περιοχή τους ὑπῆρχε τό μοναστήρι τοῦ Ἁγ. Νικολάου Καππούας. Σέ μία του ἐπίσκεψι γνώρισε ἕνα λόγιο μοναχό ἀπ᾽ τή Μονή, καί μέ τόν καιρό ἄρχισε νά κάνη ἐρωτήσεις γιά τήν Χριστιανική διδασκαλία καί τόν Σωτήρα Χριστό. Γρήγορα ἡ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου τόν σαγήνεψε. Τά σκοτάδια τῆς ψυχῆς του διαλύθηκαν. Σύντομα ὁλοπρόθυμα καί ὑπεύθυνα δέχθηκε νά βαπτισθῆ, κρυφά ἀπό τούς γονεῖς του. Τό ὄνομα πού τοῦ δόθηκε, ἦταν Κωνσταντίνος.

Τήν ἐνέργειά του, ὅμως, αὐτή τήν πληροφορήθηκε ὁ πατέρας του καί θεωρώντας ὠς ὑπαίτιο τό μοναστήρι, τό ἔκαψε ὁλόκληρο, καί ἡ Μονή τυλίχθηκε στίς φλόγες. Οἱ μοναχοί, μέ ἔγκαιρη προειδοποίσησι ἀπ᾽ τόν Κωνσταντίνο, κατέφυγαν στά ἀπόρθητα Μετέωρα.

Ἔτσι ὀ πατέρας στράφηκε ἐναντίον τοῦ υἱοῦ του, στή ἀρχή μέ ὑποσχέσεις γιά πλούτη καί τιμές. Ἀρνήθηκε ὁ Κωνσταντίνος λέγοντας σταθερά:

—Γεννήθηκα μουσουλμάνος, ἀλλά Χριστιανός θά πεθάνω.

Ὁ πατέρας του θυμωμένος, ἀντί νά τόν τιμωρήση μέ θάνατο, θεώρησε προτιμώτερο νά τόν κλείση στή φυλακή, τελείως μόνο του καί περιφρονημένο, μέ τήν ἐλπίδα καί τήν ὑπόσχεσι ὅτι θά τόν ἐλευθέρωνε τότε μόνο, ἄν μετάνοιωνε γιά τό λάθος του καί ἐπέστρεφε πάλι στό Μωάμεθ.

Πρωΐ καί βράδυ οἱ Ἀγαρηνοί περνοῦσαν καί τόν ρωτοῦσαν ἄν μετάνοιωσε. Ἡ ἀπάντησί του ἦταν πάντα ἡ ἴδια:

—Τό Χριστό μου δέν θά τόν ἀρνηθῶ ποτέ. Δέν φοβᾶμαι τίποτα. Εἶναι δίπλα μου καί μέ δυναμώνει.

Ὁ πατέρας του δέν ἄντεξε ἄλλο τόν ἐμπαιγμό τοῦ γυιοῦ του καί διέταξε νά τόν ξυλοκοπήσουν ἄγρια. Ὁ ἄκακος Κωνσταντίνος δεχόταν τό μαρτυρίο ἀδιαμαρτύρητα. Παρόλο πού ξεσχίσθηκαν οἱ σάρκες του ἀπ᾽ τά ξυλοκοπήματα, τόσο καί πιό πολύ γιγάντωνε μέσα του ἡ πίστι.

Μή ἀντέχοντας ἄλλο ὁ πατέρας τήν σταθερότητα τοῦ γυιοῦ του, διέταξε νά τόν ἀπαγχονίσουν. Ὁ Κωνσταντίνος ἀντιμετώπισε τήν εἴδησι μέ ψυχραιμία. Ἔτσι οἱ Ἀγαρηνοί στρατιῶτες, μαζί μέ τόν πατέρα, τόν ὁδήγησαν ἔξω ἀπ᾽ τήν πόλι, ὅπου σήμερα εἶναι κτισμένο τό χωριό Καππά. Ἐκεῖ τόν κρέμασαν κάτω ἀπό ἕνα μεγάλο πλάτανο.

Τρεῖς φορές κόπηκε τό σχοινί καί πέφτοντας κάτω ὁ νεομάρτυρας παρέμεινε ὄρθιος καί ζωντανός! Τό θαῦμα ἦταν πλέον φανερό. Κανένας, ὅμως, δέν συγκινήθηκε, οὔτε κι αὐτός ὁ πατέρας του. Τελικά, ἦταν αὐτός πού διέταξε τούς Ἀγαρηνούς στρατιῶτες του νά τόν ἀποκεφαλίσουν μπροστά του. Ἦταν 18 Αὐγούστου τοῦ ἔτους 1610.

Οἱ Χριστιανοί, μέ δέος ἀλλά καί φόβο, πῆραν κρυφά τό νεκρό σῶμα τοῦ νεομάρτυρα Κωνσταντίνου καί τό ἔθαψαν στήν τοποθεσία “Τρία δένδρα”. Πολλά ὑπῆρξαν τά θαύματά του στούς αἰῶνες πού πέρασαν, εἰδικώτερα κατά τήν διάρκεια τῆς γερμανικῆς Κατοχῆς, καί ἐξακολουθοῦν νά γίνωνται καί σήμερα, γιά ὅσους τόν ἐπικαλοῦνται μέ πίστι.

Άγιος Ααρών (St Aaron) ο Ουαλός, ηγούμενος Μονής της Νήσου Cézembre κοντά στο Aleth Γαλλίας (+552) – 21 και 22 Ιουνίου

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

Η Ορθοδοξία στη Γαλλία

Άγιος Ααρών (St Aaron) ο Ουαλός,

ηγούμενος Μονής της Νήσου Cézembre κοντά στο Aleth Γαλλίας (+552)

21 και 22 Ιουνίου

Ο Άγιος Ααρών (St Aaron) της Βρετάνης γεννήθηκε στην Ουαλία και ήταν ηγούμενος σε μία Μονή κοντά στο Aleth της Βρετάνης της Γαλλίας τον 6ο αιώνα.

Πριν εγκατασταθεί στο Aleth, έζησε ως ερημίτης κοντά στο Lamballe και στο Pleumeur-Gautier, όπου προσελκύσει κοντά του πολλούς μαθητές, συμπεριλαμβανομένου του Αγίου Μαλό (St Malo).

Το 544 έγινε ηγούμενός τους στη Μονή της Νήσου Cézembre, ένα μικρό νησί κοντά στο Aleth, απέναντι από τον Saint-Malo της Βρετάνης.

Κοιμήθηκε οσιακά γύρω στο 552 στην πόλη Saint-Aaron στο Lamballe και ο Άγιος Μαλό (St Malo) τον διαδέχθηκε ως ηγούμενος και Πνευματικός Πατέρας της περιοχής όπου ύστερα χειροτονήθηκε πρώτος Επίσκοπος Aleth Γαλλίας.

Ο Άγιος Ααρών ο Ουαλός στην Βρετάνη της Γαλλίας είναι επίσης γνωστός ως Άγιος Aihran ή Eran και η εορτή του είναι 21 Ιουνίου στο St-Malo και 22 Ιουνίου στις άλλες περιοχές.

Πηγή:

Wikipedia

 

Η Αγία Τσαρική Οικογένεια Ρομανώφ της Ρωσίας και οι μετ᾽ αυτών Άγιοι Νεομάρτυρες – Άγιοι Νεομάρτυρες Τσάρος Νικόλαος Β´, Τσαρίνα Αλεξάνδρα και τα τέκνα τους Τσάρεβιτς Αλεξέι, Δούκισσες Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία, ο οικογενειακός τους γιατρός Ευγένιος Μπότκιν, ο βαλές τους Αλεξέι Τράππ, ο μάγειράς τους Ιβάν Χαριτόνοφ και η θαλαμηπόλος της Αλεξάνδρας, Άννα Ντεμίντοβα (+1918) – 17 Ιουλίου

http://anatoliki-orthodoksi-ekklisia.blogspot.com

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η Αγία Τσαρική Οικογένεια Ρομανώφ της Ρωσίας και οι μετ᾽ αυτών Άγιοι Νεομάρτυρες – Άγιοι Νεομάρτυρες Τσάρος Νικόλαος Β´, Τσαρίνα Αλεξάνδρα και τα τέκνα τους Τσάρεβιτς Αλεξέι, Δούκισσες Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία, ο οικογενειακός τους γιατρός Ευγένιος Μπότκιν, ο βαλές τους Αλεξέι Τράππ, ο μάγειράς τους Ιβάν Χαριτόνοφ και η θαλαμηπόλος της Αλεξάνδρας, Άννα Ντεμίντοβα (+1918) – 17 Ιουλίου

Πηγή:

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/02/17_5.html

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

Εκατό χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την εκτέλεση της Αυτοκρατορικής Οικογένειας των Ρομανώφ της Ρωσίας. Η φρίκη που έλαβε χώρα εκείνο το πρωί της 17ης Ιουλίου 1918 στο υπόγειο της οικίας Ιπάτιεφ είναι ανείπωτη και σίγουρα καμία περιγραφή και καμία ιστορία ή θρύλος δεν μπορεί να την αποδώσει. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι από τη στιγμή της τραγωδίας έχουν περάσει 100 ολόκληρα χρόνια, η ρωσική και η παγκόσμια κοινή γνώμη επιστρέφουν σε αυτή τη σελίδα της ιστορίας της Ρωσίας και προσπαθούν να την αναστοχαστούν και να την κατανοήσουν.

Από τις 15 Μαρτίου του 1917, ο πρώην Τσάρος, αποκαλούμενος πια Νικόλαος Ρομανώφ μετά την παραίτηση του από τον Θρόνο, ήταν αιχμάλωτος της Επανάστασης των Μπολσεβίκων. Η Προσωρινή Κυβέρνηση έβαλε τον Νικόλαο και την οικογένειά του σε κατ′ οίκον περιορισμό στο Ανάκτορο του Αλεξάνδρου στο Τσάρσκογε Σελό, 15 μίλια νότια από την Αγία Πετρούπολη. Τον Αύγουστο του 1917 η Κυβέρνηση Κερένσκι μετέφερε τους Ρoμανώφ στο Τόμπολσκ στα Ουράλια, στο σπίτι του πρώην Κυβερνήτη, ισχυριζόμενη ότι έτσι θα προστατευόταν από το εντεινόμενο επαναστατικό κλίμα. Όταν οι Μπολσεβίκοι ανέβηκαν στην εξουσία τον Οκτώβριο, τα μέτρα κράτησής τους έγιναν αυστηρότερα και η σκέψη να δικαστεί ο Νικόλαος ακουγόταν όλο και πιο συχνά.

Όσο η αντιεπαναστατική «Λευκή Κίνηση» (ο στρατός που παρέμενε πιστός στον Τσάρο) συγκέντρωνε δυνάμεις, οδηγώντας σε εμφύλιο πόλεμο μέχρι το καλοκαίρι και ο Νικόλαος Β′, η Αλεξάνδρα και η κόρη τους Μαρία μεταφέρθηκαν στις 30 Απριλίου του 1918 στην πόλη Αικατερίνμπουργκ στα νότια της οροσειράς των Ουραλίων, και κρατούνταν στην ″οικία ειδικού προορισμού″ Ιπάτιεφ. Ο Τσάρεβιτς Αλεξέι ήταν πολύ άρρωστος για να συνοδεύσει τους γονείς του και παρέμεινε με τις αδερφές του Μεγάλες Δούκισσες Όλγα, Τατιάνα και Αναστασία στο Τομπόλσκ μέχρι τις 23 Μαΐου του 1918 όταν επανενώθηκαν με την υπόλοιπη οικογένεια τους. Το μόνο πλέον που μπορούσαν να κάνουν ήταν να αναμένουν τις εξελίξεις. Εκεί κρατήθηκαν 78 ημέρες, προτού εκτελεστούν.

Η οικογένεια είχε μάθει να είναι στωική, αλλά η φοβερή μοίρα πλησίαζε. Στην Αμερική, η εφημερίδα Washington Post δημοσίευε φήμες ότι η Τσαρική Οικογένεια είχε ήδη εκτελεστεί. Στη Βρετανία, ο Βασιλιάς Γεώργιος Ε′ είχε αποσύρει την προσφορά ασύλου για την οικογένεια του Τσάρου. Στην πραγματικότητα, η τύχη των Ρομανώφ σε αυτό το σημείο κρεμόταν από μια λεπτή κλωστή. Ο Λένιν γνώριζε ότι ο θάνατός τους θα εξοργιζε τον Κάιζερ, λόγω των στενών δεσμών των Ρομανώφ με τη γερμανική βασιλική οικογένεια. Αλλά οι σύμβουλοί του επέμεναν λέγοντας του ότι το Αικατερίνενμπουργκ θα μπορούσε σύντομα να πέσει στους Τσέχους, και η αυτοκρατορική οικογένεια θα μπορούσε να Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η Αγία Τσαρική Οικογένεια Ρομανώφ της Ρωσίας και οι μετ᾽ αυτών Άγιοι Νεομάρτυρες – Άγιοι Νεομάρτυρες Τσάρος Νικόλαος Β´, Τσαρίνα Αλεξάνδρα και τα τέκνα τους Τσάρεβιτς Αλεξέι, Δούκισσες Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία, ο οικογενειακός τους γιατρός Ευγένιος Μπότκιν, ο βαλές τους Αλεξέι Τράππ, ο μάγειράς τους Ιβάν Χαριτόνοφ και η θαλαμηπόλος της Αλεξάνδρας, Άννα Ντεμίντοβα (+1918) – 17 Ιουλίου»