Ένας άγνωστος Ορθόδοξος Αφρικανός Παιδομάρτυρας στην Ουγκάντα (+20ος αιώνας)

http://africaofmyheart.wordpress.com

AFRICA OF MY HEART

Η Ορθοδοξία στην Αφρική

Ένας άγνωστος Ορθόδοξος Αφρικανός

Παιδομάρτυρας στην Ουγκάντα (+20ος αιώνας)

Το Μαρτυρολόγιο αυτό μας το διηγήθηκε το 1985 ο Αφρικανός Νικόλαος, Διάκονος τότε της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουγκάντα.

Στην Ουγκάντα, πρώτη φορά εκήρυξε το Ευαγγέλιο ο Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Σαρίκας.

Μεταξύ εκείνων που άκουσαν το κήρυγμα ήταν και ένα νεαρό Αφρικανόπουλο.

Το βράδυ, όταν κάθισε να φάει με την οικογένειά του, ο μικρός έκανε τον σταυρό του.

-Τί, άλλαξες την πίστη σου; τον ρωτά ο πατέρας του, φανατικός μουσουλμάνος. Εμπρός, σήκω!

Βγαίνει έξω από την καλύβα, φτιάχνει ένα μεγάλο σωρό από ξύλα, τον ανάβει και λέει στο παιδί του:

-Λέγε, γυρίζεις στην πίστη μας;

-Όχι είμαι Χριστιανός! απαντάει ο μικρός.

-Άλλη μια φορά. Γυρίζεις στην πίστη μας; λέει ο πατέρας.

-Όχι απαντάει ο πιστός στρατιώτης του Χριστού.

-Τελευταία φορά σου λέω. Επανέρχεσαι στην πίστη των πατέρων σου;

-Δεν φοβάμαι. Είμαι Χριστιανός!

Τότε ο πατέρας αρπάζει το παιδί του και το ρίχνει στη φωτιά. Και ο μικρός μάρτυς του Χριστού έγινε παρανάλωμα του πυρός…

Ω άγνωστε νεαρέ Μάρτυς του Κυρίου, εσύ που στέκεσαι εμπρός εις τον πύρινο θρόνο του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Από το περιοδικό: Εξωτερική Ιεραποστολή, τεύχος 207

Πηγή:

http://hristospanagia3.blogspot.com

http://hristospanagia3.blogspot.com/2018/05/blog-post_91.html

ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ – LORD JESUS CHRIST 3

Advertisements

Άγιος Ηλίας Νγκίγκι Κιμάνι (Elijah Ngigi Kimani) ο Κατηχητής και Αγιογράφος, Αφρικανός Νεομάρτυς στην Κένυα (+2018) – 15 Φεβρουαρίου

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Άγιος Ηλίας Νγκίγκι Κιμάνι (Elijah Ngigi Kimani)

ο Κατηχητής και Αγιογράφος,  

Αφρικανός Νεομάρτυς στην Κένυα (+2018)

15 Φεβρουαρίου

Μέσα στον χώρο της ιεραποστολής συνήθως παρουσιάζουμε στο ευρύ κοινό είτε μέσω του γραπτού λόγου είτε μέσω της τηλεόρασης και την εποχή μας από το διαδίκτυο όλα τα τεκταινόμενα για να ενισχύσουμε τους ανθρώπους που μας βοηθούν και συμπαρίστανται στο έργο μας.

Φυσικά αποφεύγουμε να δώσουμε στοιχεία που ίσως πληγώσουν τους φίλους, υποστηρικτές και συμπαραστάτες μας για τα διάφορα ατυχήματα, δυσκολίες και απογοητεύσεις που προέρχονται μέσα από την καθημερινή μας πείρα και έντονη συμμετοχή, γιατί προτιμούμε να τα υπομένουμε μόνοι μας και μαζί με το πνεύμα του ίδιου του Θεού να συνεχίζουμε.

Σήμερα όμως είμαι υποχρεωμένος να κάνω μια δημόσια εξομολόγηση αν και στους τόμους των προσωπικών μου εμπειριών (Μαρτυρίες Ζωής Τόμος Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄) καταγράφω όχι με πολλή λεπτομέρεια τα δεινά μιας τόσο πλούσιας και ευλογημένης πορείας στον χώρο της ιεραποστολής.

Στο καθημερινό πρόγραμμα ίσως επειδή το έχουμε συνηθίσει τόσο που πια δεν του δίνουμε σημασία. Πέντε φονικές απόπειρες, ληστείες, επιθέεις, θανάσιμες ασθένειες, τροχαία δυστυχήματα κ.τ.λ., για να μην αναφέρω περισσότερα, γιατί πίστεψα βαθιά ότι το αόρατο χέρι του Θεού δεν έπαψε ποτέ να μας προστατεύει και να μας ανοίγει νέους ορίζοντες γαι την πνευματική μας άνοδο με περισσότερη μετάνοια και περισυλλογή, αυτοέλεγχο του δικού μας εγώ με ειλικρίνεια και βαθιά ταπείνωση.

Πιστεύουμε απόλυτα ότι όλος αυτός ο πόνος, η αδικία και τα δάκρυα τελικά μας βοηθούν να καταλάβουμε καλύτερα τον άγνωστο εαυτό μας και να δούμε ότι στην ώρα του πόνου μας νιώθουμε πλούσια ευλογημένοι.

Σήμερα τα γράφω όλα αυτά, γιατί με την είδηση της δολοφονίας ενός πολύ στενού μας φίλου και αδελφού, όλοι μας λυπηθήκαμε. Ο νέος αυτός δεν ήταν έναςτυχαίος. Ήταν προικισμένος με πολλές αρετές και σπάνια πνευματικά χαρίσματα.

Ήταν άγνωστος και δεν του άρεσε καθόλου η φήμη και η δημοσιότητα. Τον γνωρίσαμε από βρέφος, αφού γεννήθηκε το 1995 και οι γονείς τους ήταν πιστοί και στενά συνδεδεμένοι με την Ορθόδοξή μας Εκκλησία εδώ στην Κένυα. Από Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άγιος Ηλίας Νγκίγκι Κιμάνι (Elijah Ngigi Kimani) ο Κατηχητής και Αγιογράφος, Αφρικανός Νεομάρτυς στην Κένυα (+2018) – 15 Φεβρουαρίου»

Όσιος Βενιαμίν ο Ησυχαστής, ερημίτης στη Νιτρία της Αιγύπτου (+4ος-5ος αιώνας) – 29 Δεκεμβρίου

http://africaofmyheart.wordpress.com

AFRICA OF MY HEART

Όσιος Βενιαμίν ο Ησυχαστής,

ερημίτης στη Νιτρία της Αιγύπτου (+4ος-5ος αιώνας)

29 Δεκεμβρίου

Στή Νιτρία τῆς Αἰγύπτου, ὅπου ἔζησαν οἱ πιό ἅγιοι μοναχοί, ἀσκήτευε καί ὁ μακάριος Βενιαμίν. Γιά τήν ἐνάρετη ζωή του εἶχε λάβει ἀπ᾽ τό Θεό πλούσιο τό ἰαματικό χάρισμα. Καί μολονότι ἀξιώθηκε τέτοιο χάρισμα, ὁ ἴδιος ἔπαθε ὑδρωπικία, μία βαριά καί χρόνια ἀσθένεια. Πρήσθηκε τόσο πολύ, πού ἀναγκάσθηκαν νά τόν μεταφέρουν ἀπ᾽ τό κελλί του σέ ἄλλο, πιό εὐρύχωρο. Καί γιά νά τόν βγάλουν, ξήλωσαν τήν πόρτα μαζί μέ τό κάσωμα. Στό νέο κελλί τοῦ ἔβαλαν ἕνα εἰδικό κάθισμα, πολύ πλατύ, στό ὁποῖο καθόταν συνεχῶς, ἐπειδή δέν μποροῦσε νά πλαγιάση σέ κρεββάτι. Σ᾽ αὐτή τήν κατάστασι ὁ ὅσιος ἐξακολουθοῦσε νά θεραπεύη τούς ἄλλους! Ἐκεῖνους πού τόν συμπονοῦσαν, βλέποντας τήν ταλαιπωρία του, τούς παρακαλοῦσε νά προσεύχονται γιά τήν ψυχή του καί νά μήν νοιάζονται γιά τό σῶμα του. “Ὅταν τό σῶμα μου ἦταν γερό”, ἔλεγε, “σέ τίποτε δέν μέ ὠφελοῦσε. Καί τώρα πού εἶναι ἄρρωστο, σέ τίποτε δέν μέ βλάπτει” .

Πηγή:

Γεροντικό της Ερήμου

 

Άγιος Ερρίκος Β´ (St Heinrich II) Βασιλιάς της Γερμανίας και Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (+1024) – 13 Ιουλίου

http://edelweissofmyheart.wordpress.com

EDELWEISS OF MY HEART

Άγιος Ερρίκος Β´ (St Heinrich II) Βασιλιάς της Γερμανίας και

Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (+1024)

13 Ιουλίου

Ο Άγιος Ερρίκος Β΄ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Heinrich II., Βαυαρία, 6 Μαΐου 973 – Γκέττινγκεν, 13 Ιουλίου 1024), Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου, ήταν Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1014 μέχρι το θάνατό του το 1024. Το τελευταίο μέλος της Δυναστείας των Οθωνιδών αυτοκρατόρων. Ο Ερρίκος Β΄ έγινε Βασιλιάς της Γερμανίας μετά τον αιφνίδιο θάνατο του δεύτερου ξαδέλφου του Αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄ το 1002 και στέφθηκε αυτοκράτορας το 1014.

Γιος του δούκα της Βαυαρίας Ερρίκου Β΄, και της συζύγου του Γκιζέλα της Βουργουνδίας, ο αυτοκράτορας Ερρίκος Β΄ ήταν δισέγγονος του Βασιλιά της Γερμανίας Ερρίκου Α΄ και μέλος της βαυαρικής γενιάς της δυναστείας των Οθωνιδών. Δεδομένου ότι ο πατέρας του είχε εξεγερθεί εναντίον δύο προηγούμενων αυτοκρατόρων, ο Ερρίκος ο νεότερος ήταν συχνά στην εξορία. Αυτό τον οδήγησε να στραφεί προς την Εκκλησία σε νεαρή ηλικία, πρώτα βρίσκοντας καταφύγιο στην επίσκοπή του Φράιζινγκ και αργότερα με το να εκπαιδευθεί στη σχολή του καθεδρικού ναού του Χίλντεσχαϊμ. Διαδέχτηκε τον πατέρα του ως δούκας της Βαυαρίας το 995 (ως Ερρίκος Δ΄). Ως δούκας της Βαυαρίας, προσπάθησε να ενταχθεί στο πλευρό του δεύτερου ξαδέρφου του, Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στην καταστολή μιας εξέγερσης κατά της αυτοκρατορικής κυριαρχίας στην Ιταλία το 1002. Πριν όμως ο Ερρίκος Β΄ φτάσει εκεί, ο Όθων Γ΄ πέθανε από πυρετό, χωρίς να αφήσει κάποιον κληρονόμο. Μετά από διαμάχη με πολλούς άλλους διεκδικητές του θρόνου, ο Ερρίκος Β΄ στέφθηκε Βασιλιάς της Γερμανίας στις 9 Ιουλίου 1002, και Βασιλιάς της Ιταλίας στις 15 Μαΐου 1004 στην Παβία.

Ο Ερρίκος Β΄ το 1004, βοήθησε τον δούκα της Βοημίας, Γιαρομίρ, σε βάρος των Πολωνών και έτσι ενσωματώθηκε οριστικά το δουκάτο της Βοημίας στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, ο οποίος είχε επικεντρώσει την αυτοκρατορική προσοχή στην Ιταλία, ο Ερρίκος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του με το να ασχολείται με την αυτοκρατορική επικράτεια βόρεια των Άλπεων. Κύριος στόχος του ήταν μια σειρά πολέμων κατά του πολωνού δούκα Μπολεσλάβ Α΄ του Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άγιος Ερρίκος Β´ (St Heinrich II) Βασιλιάς της Γερμανίας και Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (+1024) – 13 Ιουλίου»

Αγία Λυγερή η Χιοπολίτις, Νεομάρτυς στη Χίο (+1822) – 6 Σεπτεμβρίου

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Αγία Λυγερή η Χιοπολίτις, Νεομάρτυς στη Χίο (+1822)

6 Σεπτεμβρίου

Ἡ Ἁγία νεομάρτυς Λυγερή ἡ Χιοπολίτις γεννήθηκε στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνος στό χωριό Ἀνάβατος τῆς Χίου. Ἀνατράφηκε μέ τά νάματα τῆς ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως, ἐνῶ διακρινόταν γιά τό ψυχοσωματικό της κάλλος, γεγονός πού προκάλεσε τήν ἐρωτική ἓλξη τοῦ Τούρκου τυράννου. Παρά τις ὑποσχέσεις καί τίς πιέσεις του γιά πλούτη καί τιμές, ἡ πάνσεμνος Λυγερή ἒμεινε σταθερή στήν πίστη της καί ἀρνήθηκε τόν γάμο μέ τόν ἀλλόπιστο Ἀγαρηνό. Στίς 6 Σεπτεμβρίου 1822, ἡμέρα ἑορτασμοῦ στόν Ἀνάβατο Χίου τοῦ ἐν Χώναις θαύματος τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, κατέφθασαν στό χωριό οἱ ἀκόλουθοι τοῦ Τούρκου τυράννου.

Τότε μέσα στήν προκληθεῖσα ἀναστάτωση ἃρπαξαν βίαια καί παρά τήν ἀρνησή της τήν πάνσεμνο Λυγερή γιά νά τήν ὁδηγήσουν σ’αὐτόν. Στή διαδρομή ἡ Λυγερή ἀγκάλιασε μέ ὃλη της τή δύναμη ἓνα δένδρο, διακηρύσσοντας μέ παρρησία ὃτι δέν πρόκειται νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό. Τότε ἓνας ἀκόλουθος τήν ἀποκεφάλισε καί μέ τήν τιμία της κεφαλή ἒφυγε τρέχοντας πρός τήν παραλία Ἐλίντα, ὃπου περίμενε ὁ Τοῦρκος τύραννος. Ἀπό το αἷμα τῆς ἀθληφόρου νεομάρτυρος χάραξε ἡ μητέρα της στά παρακείμενα βράχια τρεῖς σταυρούς, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ἓνας ἒχει διασωθεῖ μέχρι σήμερα.

* * *

«Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός Πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού» (Β΄ Τιμοθ. Α’, 8)

Πολλοί οι χοροί των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Πολλοί οι δίκαιοι, οι εκλάμποντες ως φωστήρες. Πολλοί οι υπέρ Πίστεως και Πατρίδος αγωνισθέντες και τελειωθέντες.

Σε αυτούς ανήκει και η Αγία Έθνο – νεομάρτυς Λυγερή.

Η δεκαοκτάχρονη ελληνοπούλα Λυγερή, ζούσε στο αγαπημένο της χωριό, τον Ανάβατο της Χίου. Φημιζόταν για το πνευματικό και σωματικό της κάλλος, τόσο, ώστε να προξενήσει την εμφάνιση του πασά, στα 1822, στο χωριό της. Της έταξε πλούτη, δόξα, δύναμη, μα η αγνή νεομάρτυς δεν τα δεχόταν και έστρεφε το βλέμμα της προς τον Ουρανό, στον Νυμφίο της Εκκλησίας. Εκεί θα αποκτούσε δόξα, την επουράνιο Βασιλεία του Θεού.

Οι πιέσεις εντείνονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και ενώ ακόμη αυτό συνεχιζόταν, κάποια ημέρα, στο πανηγύρι του παλιού χωριού, στις 6 Σεπτεμβρίου 1822, εορτή του «εν Χώναις θαύματος» του Αρχαγγέλου και Ταξιάρχου Μιχαήλ, εκεί που οι χωριανοί γλεντούσαν και χόρευαν, εμφανίστηκαν δέκα υπηρέτες του πασά. Το χωριό αναστατώνεται, οι κάτοικοι κρύβονται. Παντού επικρατεί σιωπή. Και η Λυγερή στέκει ως «Ρόδο το αμάραντο» στο κέντρο της πλατείας και με υπομονή μεγάλη προσμένει τους Τούρκους. Φτάνουν κοντά, ζητούν να τους ακολουθήσει και στην αρνητική της απόκριση, την αρπάζουν και τρέχουν για την Ελίντα, εκεί που ο πασάς πρόσμενε την παρθένο ελληνοπούλα. Η Λυγερή προσεύχεται και παρακαλεί τον Νυμφίο της να διατηρήσει αγνό το σώμα και την ψυχή της, όπως μέχρι τότε.

Σε μια στιγμή, στο δυσκολότερο σημείο του γκρεμού, κατεβαίνοντας για την Ελίντα, όπως την τραβούσαν και αντιστεκόταν, αρπάζει με τα χέρια της μια αγριοβερυκοκιά, με τόση δύναμη, ώστε να μην μπορεί να φύγει από το δέντρο.

Οι Τούρκοι την απειλούν με θάνατο και βλαστημούν αφηνιασμένα. Η Λυγερή τους απαντά: «Εγώ Χριστιανή γεννήθηκα και Χριστιανή θα πεθάνω, την πίστη δεν αλλάζω. Παρακάτω δεν πρόκειται να πάω, κάντε μου ότι θέλετε». Στα αυτιά, την καρδιά και το μυαλό της αντηχούν τα λόγια εκείνα του Χριστού «και μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχή μη δυναμένων αποκτείναι» (Ματθ. Ι΄, 28), αλλά και «τι γάρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Μαρκ. Η΄, 35-37).

Τη στιγμή εκείνη, ένας μαύρος σκλάβος Λαζός, σωστός λύκος, βγάζει το γιαταγάνι και της κόβει το κεφάλι. Το παίρνει και εξαφανίζεται τρέχοντας για την Ελίντα. Μάταια τον κυνηγούν οι χωριανοί της Λυγερής να του το πάρουν.

Εν τω μεταξύ, το άγιο σώμα της Λυγερής σπαρταρούσε και το καυτό αίμα έβγαινε από το λαιμό της, σαν φλέβα που πότιζε με μαρτυρία Χριστού και Ελλάδας τον μαρτυρικό εκείνο τόπο. Η μητέρα της παίρνει από το αίμα που τρέχει τρεις φούχτες και κάνει τρεις σταυρούς πάνω στα απόκρημνα βράχια. «Υμίν εχαρίσθη το υπέρ Χριστού ου μόνον το εις Αυτόν πιστεύειν αλλά και το υπέρ Αυτού πάσχειν» (Φιλιππησίους Α΄, 29).

Το κεφάλι της νεομάρτυρος, το πήρε ο πασάς από τον Λαζό και από τη στεναχώρια του τον αποκεφάλισε. Ύψωσε το μαύρο του σημαιάκι στο πλοιάριο και έφυγε για το λιμάνι της Χίου λυπημένος. Η πίστη της, την έσωσε την Λυγερή και της χάρισε την βασιλεία των ουρανών.

Στο σημείο που θυσιάστηκε υπάρχει μια μάζα λίθων, που δεν γνωρίζει κανείς πως βρέθηκαν εκεί. Μια παράδοση αναφέρει ότι, κάθε βράδυ ρίχνει έναν η Αγία Λυγερή και δημιουργήθηκε ένας σωρός, προς ανάμνησιν του τόπου του μαρτυρίου της.

Εκεί, υπάρχει και το ημιτελές ναΐδριο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ειρήνης, το οποίο επεχείρησε στα μέσα της δεκαετίας του 1970 να κατασκευάσει ο τότε διοικητής του σταθμού της χωροφυλακής των Καρυών αλλά τελικά δεν ευδοκίμησε το εγχείρημα. Μακάρι να ολοκληρωθεί και να αποτελέσει προσκυνηματικό σημείο απόδοσης τιμής και ευλάβειας τόσο προς την Αγία Ειρήνη όσο και προς την Αγία Λυγερή. Και να τελείται η Θεία Λειτουργία την ημέρα της εορτής της. Επίσης, να διαφυλαχθεί και προστατευθεί το σημείο των Σταυρών με το αίμα της Αγίας. Η μνήμη της τιμάται στις 6 Σεπτεμβρίου. Ευχής έργον θα ήταν να συνεορτάζεται, στον Ανάβατο, μαζί με τον Αρχάγγελο και Αρχιστράτηγο Μιχαήλ, την ημέρα μνήμης του «εν Χώναις Θαύματος του».

Εύχομαι σε όλους να αξιωθείτε να επισκεφθείτε το ιερό εκείνο μέρος, τόπο μαρτυρίου μιας σύγχρονης συμπολίτισσας μας νεομάρτυρος, καθώς επίσης και ο βίος της Αγίας Λυγερής της Χιοπολίτιδος πάντοτε να μας εμπνέει και να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, υπό την έννοια της υποχρέωσης κάθε πραγματικού χριστιανού να δίδει ομολογία πίστεως- ομολογία Χριστού κάτω από οιεσδήποτε κοινωνικές, εθνικές και πολιτικές συνθήκες. Ο λόγος του Θεού, η μαρτυρία υπέρ Θεού, είναι αδύνατον να αποσιωπηθεί. «Ο λόγος του Θεού ου δέδεται»
(Τιμοθ. Β΄, 9).

Πηγή:

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

Αγία Αθανασία και οι κόρες της Θεοδότη, Θεοκτίστη και Ευδοξία, μάρτυρες στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (+292) – 31 Ιανουαρίου

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Αγία Αθανασία και οι κόρες της Θεοδότη, Θεοκτίστη και Ευδοξία,

μάρτυρες στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (+292)

31 Ιανουαρίου

Ό Βίος και ή Πολιτεία των τεσσάρων αυτών αγίων μορφών δεν είναι εκτεταμένος και αναφέρεται μέσα στο «Συναξάρι» των Άγιων Μαρτύρων Κύρου καί Ιωάννου πού λέγονται και Ανάργυροι από τους πιστούς, διότι δεν αγαπούσαν τα χρήματα (αργύρια) και έθεράπευαν τους ασθενείς «άνευ αργυρίου» (άνευ άμοιβης).

Γράφει λοιπόν ό Συναξαριστής: Οι δύο αυτοί «Αγιοι Κύρος και Ιωάννης ζούσαν την εποχή του αυτοκράτορας της Ρώμης Διοκλητιανοϋ, γύρω στα τέλη του τρίτου αιώνος μετά Χριστόν (το 292 μ.Χ. άκριβώς), ό μεν Κϋρος στην «Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ό δε Ιωάννης στην «Εδεσσα της Μεσοποταμίας. Επειδή τότε έγινε και νέος μεγάλος διωγμός των Χριστιανών, ό «Αγιος Κΰρος πήγε και έμόνασε σε κάποιο Μοναστήρι, που βρισκόταν στον Άραβικόν Κόλπον και με την σκληρή ασκηση και την θερμή πίστη και αδιάκοπη προσευχή έφθασε πολύ ψηλά στον κόσμον της Χάριτος και έλαβε το χάρισμα να θαυματουργή και να θεραπεύη τους ασθενείς. Κόσμος πολύς συγκεντρωνόταν στο Μοναστήρι του για θεραπεία και ή φήμη του απλώθηκε πολύ γρήγορα σε ολην την χώρα και πέραν άπο αυτήν.

«Ο «Αγιος Ιωάννης, όταν βρισκόταν στα «Ιεροσόλυμα για κάποια εργασία και άκουσε τα θαυμαστά κατορθώματα του Αγίου Κύρου, πήγε αμέσως στο Μοναστήρι, ον συνάντησε και έμεινε κοντά του,βοηθός καΐ συνεργάτης του στον καλόν αγώνα της θεραπείας των ασθενών.

Την ίδια εποχή όμως ζούσε στην Αλεξάνδρεια και ή πιστή Αθανασία με τΙς τρεις κόρες της, την Θεοδότη, 15 χρονών, την Θεοκτίστη, 13 χρονών καΐ την Εύδοξίαν, 11 χρονών και ή ζωή τους κυλούσε σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου. Ή καλή αυτή μητέρα φρόντιζε, μέρα καϊ νύχτα, για την χριστιανικήν άνατροφήν των παιδιών της,ώστε να αγαπήσουν ολόψυχα τον Χριστόν και να είναι και οι τρεις τους ολοζώντανες λαμπάδες Πίστεως και Αγάπης προς τον Θεόν. Και εΐχαν φτάσει σε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αγία Αθανασία και οι κόρες της Θεοδότη, Θεοκτίστη και Ευδοξία, μάρτυρες στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου (+292) – 31 Ιανουαρίου»

Άγιος Ίντρακτ (St Indract), Αγία Ντομινίκα (St Dominica) & οι 9 συμμάρτυρές τους, Μάρτυρες στο Shapwick της Αγγλίας, από Ιρλανδία (+718) – 5 Φεβρουαρίου

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritaiofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

5603046_orig.jpg

glastonburyabbey.jpg

Ερείπια της αρχαίας Ορθόδοξης

Κελτικής Μονής του Glanstobury της Αγγλίας

η οποία ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα & όπου βρέθηκε

ο τάφος του Βασιλιά Αρθρούρου

Glaston icon.jpg

Εικόνα της Παναγίας του Glastonbury

όπου εικονίζονται & οι Άγιοι Ίντρακτ & Ντομινίκα

(St Indract & Dominica)

glastonbury_abbey.jpg

Άγιος Ίντρακτ (St Indract),

Αγία Ντομινίκα (St Dominica) & οι 9 συμμάρτυρές τους,

Μάρτυρες στο Shapwick της Αγγλίας, από Ιρλανδία (+718)

5 Φεβρουαρίου

Αυτή την ημέρα (5 Φεβρουαρίου) στο Παλαιό Αγγλικό Ημερολόγιο αναφέρεται η μνήμη των Αγίων Indractus, Dominica και των συντρόφων τους. Πρέπει να βασιστούμε στον William του Malmsbury για πληροφορίες σχετικά με αυτούς τους Μάρτυρες, οι οποίοι τιμώνταν στο Μοναστήρι του Glastonbury. Ο Άγιος Indractus, ήταν ένας Ιρλανδός γαιοκτήμονας ο οποίος πήγε στη Ρώμη για προσκύνημα μαζί με την Αγία Dominica και εννιά άλλους και στο ταξίδι της επιστροφής τους αποφάσισαν να επισκεφτούν την Δεύτερη Ρώμη, όπως αποκαλούσαν το Glastonbury λόγο των αγίων που σχετίζονταν με αυτό.

Υπάρχει μία παράδοση που λέει πως ο Άγιος Πατρίκιος και η Αγία Bridget πέρασαν λίγο καιρό στο Glastonbury, και υπάρχει μία περιοχή που ονομάζεται Beckery, όπου λέγεται ότι η Bridget ίδρυσε ένα γυναικείο Μοναστήρι στη βάση του λόφου Weary-all Hill. Ήταν κατά τη διάρκεια της πρωινής Λειτουργίας μέσα στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαλινής εκεί, όπου σύμφωνα με την Ιστορία του Ιωάννη του Glastonbury, ο βασιλιάς Αρθούρος είδε το όραμα του Σταυρού και την Παναγία μαζί με το Άγιο Βρέφος. Ένας άλλος Ιρλανδός Άγιος σχετίζεται με το Glastonbury και λέγεται Άγιος Benignus, τοπικά γνωστός σαν Άγιος Bennings, ο οποίος ήταν υποτακτικός και διάδοχος του Αγίου Πατρικίου. Εγκαταστάθηκε στην περιοχή Mear τρία μίλια προς τη δύση, όπου κοιμήθηκε και το σώμα του μεταφέρθηκε στο Μοναστήρι του Glastonbury το 901 περίπου τετρακόσια χρόνια μετά.

Όλα αυτά ίσως να έλκυσαν τον Άγιο Indractus και τους άλλους προσκυνητές που ήταν μαζί του, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Shapwick. Οι ντόπιοι άνθρωποι ήταν παγανιστές και πίστεψαν πως η συντροφιά αποτελούταν από πλούσιους εμπόρους, παρότι τα σακίδια τους περιείχαν μόνο μαϊντανό και άλλους σπόρους που σκόπευαν να μεταφέρουν στην Ιρλανδία κατά την επιστροφή τους και οι οδοιπορικές τους ράβδοι ήταν μπρούτζινες και όχι χρυσές. Αφού τους σκότωσαν, οι ντόπιοι πέταξαν τα κορμιά τους σε έναν βαθύ λάκκο, όμως μια στήλη φωτός εμφανίστηκε τη νύχτα αποκαλύπτοντας τον τάφο των Χριστιανών Μαρτύρων. Τα σώματα τους ανασύρθηκαν και θάφτηκαν στο Μοναστήρι του Glastonbury τον 8ο αιώνα κατά τη διάρκεια της ανοικοδόμησης υπό τον βασιλιά Ina.

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2016/04/indract-dominica-glastonbury.html

Ορθόδοξη Κελτική & Αγγλοσαξονική Εκκλησία

Orthodoxy – Rainbow

_86845340_ladtchapel.jpg

Μονή του Glastonbury, Αγγλία

Lady-Chapel.jpg